( 83 ) 



» Heidelbergschen professor, die eene theorie over het bezit 

 »had verkondigd, afwijkende van de zgne. Hoe tintelde dan 

 »ziin oog, hoe stroomden hem de woorden van de lippen! 

 »Hoe drong zijne scherpe stem door niet slechts tot onze 

 »ooren, maar tot ons hart! Hoe klom nog gedurig de gloed 

 » zijner voordracht! De climax hield niet op, het enthusiasme 

 »werd steeds sterker, totdat hij zijn betoog had bekroond met 

 »die bekende plaats, ik meen van Ulpianus, die als het ware 

 »de proef op de som zijner theorie scheen te zgn, en wier 

 » voorlezing klonk als eene klok, neen als een triomfgekraai : 

 »»Iusta enim an iniusta causa possessionis sit, in hoc inter- 

 »»dicto nil refert. Qualiscumque enim possessor, hoc ipso 

 »»quod possessor est, plus iuris habet quam ille qui non 

 »»possidet". Het is waar, wij maakten ons wel eens vroolijk 

 » over die geestdrift voor eene zaak, die ons nog maar weinig 

 » belangstelling inboezemde; maar de indruk, die zulk een 

 » college op ons maakte, was toch onuitwischbaar, en w^ 

 » konden in elk geval niet nalaten te denken, hoe schoon 

 »toch wel eene wetenschap zijn moest, die zooveel geestdrift 

 »van zulk een man waardig was. Ik roemde ten slotte de 

 » originaliteit, de oorspronkelijke genialiteit, die hem in al 

 »wat hij sprak of deed bijbleef. Dat hij zijne welbespraakt- 

 »heid in eene onafgebroken improvisatie den teugel vierde, 

 »was eene zeldzaamheid. Meestal koos hij voor zijn onderwijs 

 »een geheel anderen vorm, den dialoog. Dit was vooral het 

 » geval in de uren aan de verklaring van Pandeeten-fragmen- 

 »ten gewijd. Het heugt mij nog als van gisteren, hoe zulk 

 ))een uur begon. »Wij zijn gebleven, M. H. zeer geachte toe- 

 »» hoorders, bij lex zooveel van dien titel. Meneer van der 

 »Vlugt, lees". En als ik dan aan dat bevel had voldaan, dan 

 »klonk het even zakelijk: » verklaar". Nu, ik deed mijn best. 

 »Maar het was toch altijd eene verademing voor mij, als ik 

 »hem een oogenblik later van de catheder naar omlaag zag 

 »komen en altijd redeneerend, met de gehandschoende rech- 

 »terhand omhoog, op mij zag toetreden. Dan wandelde hij 

 » het gansche lokaal door tusschen de banken en de lessenaars 



