( 84 ) 



» en nooit hield hij een oogenblik op met demonstreeren. Ten 

 » slotte kwam hij naast mij zitten, legde mij de plaats uit 

 »en eindigde gewoonlijk met een: » begrijp je 't? Heb je 't 

 »» verstaan? Ja? Nu vertel het dan eens aan je vrinden". 

 »Zeer zeker, in dien dialogischen leertrant lag zijne kracht. 

 »De macht, die van hem uitging, was daar gelegen. Hij 

 » deed in zulke oogenblikken denken aan Socrates, den groot- 

 » meester in den dialoog, wiens herinnering ons uit de griek- 

 »sche oudheid is bewaard. Hij ging even als deze nooit een 

 »stap verder in zijn betoog, eer hij wist, eer hij het van u 

 »zelven had gehoord, dat gij hem tot dusver voet voor voet 

 » waart gevolgd. Hij stampte, hij pompte ons de wetenschap 

 »in; en als wij hem zoo eenigen tijd hadden bezig gehoord, 

 »dan was het ons onbegrijpelijk, hoe er nog iemand zou 

 » kunnen wezen, die de dus toebereide kennis niet in zich 

 » opgenomen had. Ja, zijne langere aaneengeschakelde betoo- 

 »gen, zijne monologen bewezen het, dat hij toch eigenlijk in 

 »den dialoog het meest thuis was. Want telkens hield hij 

 » dan op. Telkens hoorden wij dan zijn classiek geworden Awm, — 

 »zie je? — zie je welf — begrijp je? En het was alsof hij 

 »door die vragen de voeling met zijne hoorders wilde her- 

 » stellen, die door de langere alleenspraak voor eenige oogen- 

 » blikken was afgebroken. In de originaliteit van al zijn doen 

 »en zeggen lag het geheim van den invloed, dien hij op ons 

 3> uitoefende. Daar ligt de verklaring van het feit, dat hij 

 » zooveel heeft bijgedragen tot de vorming van een groot 

 »deel der jongere Nederlandsche juristen, een feit, dat ik 

 »eens in dezen kernachtigen vorm hoorde beschrijven: »In- 

 » » dien men de hersenen onzer hedendaagsche rechtsgeleerden 

 »»kon openen en dan op al de bestanddeelen hunner juridi- 

 »»sche kennis hun certificaat van oorsprong vond opgeplakt, 

 »»hoevelen zouden ons overal den naam te lezen geven van 

 »»Mr. JoËL Emanuel Goudsmit"". 



Tot zoover Prof. van der Vlugt. 



Hoe gaarne zoude ik eindigen met dit juweeltje van plas- 

 tiek, en om den machtigen indruk niet te bederven u verder 



