( 96 ) 



sing uit dit nameloos lijden volgde, de treurige, maar eenig 

 mogelijke verlossing door de oplossing van dit aardsclie leven. 

 Hij stierf na een ziekbed van weinige weken den 1 T'^en Maart 

 1882. Zijne laatste gedachten, zijne laatste woorden waren 

 voor zijne door en in haren eenvoud edele vrouw, met wie 

 hij door een schier voorbeeldeloos gelukkigen echtband acht- 

 en-dertig jaren lang verbonden was geweest, voor zijne drie 

 lieve dochters, voor zijne zeven brave zonen, die hij — het 

 is een zeldzaam geluk — allen, met uitzondering van den 

 jongste, kort voor zijn dood als student in de rechten inge- 

 schreven te Leiden, na eene hoogst zorgvuldige opvoeding, 

 tot nuttige leden der maatschappij had mogen zien opgroeien, 

 twee tot juristen, die — hun verleden staat in dat opzicht 

 in voor hunne toekomst — den naam van hun onvergete- 

 lijken vader hoog zullen houden op het gebied der rechts- 

 wetenschap en der rechtspraktijk. Een hunner, de heer Mr. 

 M. Th. Goudsmit, advokaat te Rotterdam, verplichtte mij 

 door belangrijke inlichtingen, waarvan ik een dankbaar ge- 

 bruik maakte bij het in schrift brengen van deze herinneringen. 



Den 20sten Maart 1882 bewezen wij aan het stoffelijk hul- 

 sel van onzen vriend de laatste eer. Het was een schoone, 

 heldere lentedag. Vroolijk schoot de zon haar stralen op de 

 stille, vriendelijk en schilderachtig tusschen de beide Katwij- 

 ken gelegen Israelietische begraafplaats, maar het was duister 

 in ons gemoed bij de gedachte, dat de oude en trouwe vriend, 

 hij, die gewerkt had zoolang het voor hem dag was, nu voor 

 goed van ons was heeu gegaan. Zeker was het voor hem zoo 

 beter, maar wie dacht daaraan onder den eersten, pijnlijken 

 indruk van het scheiden? Het hart spreekt in die droeve 

 oogeublikken luider dan het verstand, en de smart is dan 

 niet altijd vry van eene licht vergefelijke zelfzucht. 



En nu ten slotte. Nog klinkt de stem mij in de ooren, 

 de mannelijke, krachtige, maar van aandoening trillende stem, 

 waarmede Goudsmit den 25sten Maart 1859 de slotwoorden 

 zijner professorale inwijdingsrede uitsprak : » Precor D. O. M. 

 »ut sicut adest voluntas, ita mihi suppeditet vires, neque 



