( 101 ) 



maguetisclie en meteorologisclie waarnemingen te laten doen. 

 De Heer Pahud verzoclit Humboldt, hem over dat onder- 

 werp een brief te schrijven, aan welk verzoek deze den IS'^^n 

 Maart 1856 voldeed. Hij stipte hierin aan, hoe eene reis, 

 door hem in het belang van mineralogie, sterrekundige plaats- 

 bepaling en de kennis van het magnetisme, op verzoek van 

 Keizer Nikglaas in het Ural- en het Altai-gebergte en naar 

 de Kaspische Zee gedaan, hem aanleiding gegeven had in 

 1829 in eene openbare zitting der Keizerlijke Akademie van 

 Wetenschappen te St. Petersburg uiteen te zetten, hoe de 

 zeevaartkunde sedert eeuwen behoefte heeft aan eene nauw- 

 keurige kennis der variaties van het aardmagnetisme, en hoe 

 de keus der cultures afhankelijk is van kennis van den meteo- 

 logischen toestand van den dampkring. Rusland was door 

 deze uiteenzetting er toe overgegaan, magnetische en meteo- 

 rologische stations op te richten van de Witte Zee tot de 

 Krim en den Kaukasus, van de Oostzee tot Peking en Sitka, 

 en in Russisch Amerika, op twee plaatsen. 



Tn 1836 werd door een brief aan den Hertog van Sussex, 

 toen President der Royal Society te London, verkregen, dat 

 de Engelsche Regeering onder oppertoezicht van Kolonel 

 Sabine elf magnetische en meteorologische stations stichtte 

 te Dublin, Greenwich, St. Helena, de Kaap, Madras, Sin- 

 gapore, Simla (aan den voet van het Himalaja gebergte), van 

 Dieraenslaud, Aden en Toronto *). 



In 1844 volgde ook Pruisen het voorbeeld van Rusland 

 en Engeland, en stichtte onder Dove meteorologische stations 

 van den Memel tot aan den Rijn, terwijl te Berlijn, Breslau 

 en Bonn ook magnetische waarnemingen verordend werden. 

 In 1846 — 49 was den kapitein Elliot, van de Madras 

 Engineers, door de Engelsche Regeering opgedragen in den 

 Oost-Indischen Archipel waarnemingen te doen , ter bepaling van 

 den magnetischen equator, en evenzoo den loop der isogonen, 



*) Hier zijn slechts 10 stations genoemd. 



