3i8 BESCHRYVING der SPRINGKHAANEN en 



T\B. Vlir.de klank was niet zo helder, en even als die van eene Viool, waarvan de 

 bodem geborflen is; zo dat men duidelyk hooren konde, dat het werktuig 

 des geluids fchade geleden hadde. Toen ik nu den eenen vleugel byna ge- 

 heel over dwars affneed, verminderde het geluid nog meer; en toen ik de 

 beide vleugels zo verre weg nam , dat 'er alleen ter plaatze der inledinge 

 een weinig bleef zitten , kon het geluid naauwlyks meer gehoord worden. 

 Na dat ik hen nu zichtbaar overtuigd had , dat de Springkhaanen en Kre- 

 kels tot hun geluid of gezang de vleugels noodig hebben , zo toonde ik 

 hun vervolgens , dat ze , ten tyde van hun zogenoemd kwinkeleeren , de- 

 zelven by 't halsfchild opblaazen ; en de lucht , die uit de daaronder zyn- 

 de luchtgaten voortkomt, naderhand door eene trillende beweeging hunner 

 vleugelen uitdryven. 



§0. 



Wanneer nu dit gezang van een bronflig Mannetjes Springkhaan een 

 insgelyks bronflig Wyfje tot zich gelokt heeft; zo nadert dit hem allengs- 

 kens van achteren , en geeft hem , door het heen en wederflaan der fprie- 

 ten, die aankomst eenigzins te kennen. Zo dra nu het Mannetje des Wyf- 

 jes aankomfl gewaar wordt , houdt het op met zingen , flaat zyne harde en 

 lange fprieten of voelarmen achter over, om te onderzoeken wat hem ge- 

 naderd zy , en of hy vriend dan vyand te vermoeden hebbe. In 't eerfte 

 geval verwellekomt het Mannetje zyne gewenfchte Gade met eenige zagt 

 trillende toonen ; en weet zyne lange en lleekelige fpringpooten zo net van 

 elkander te verwyderen , dat zy 'er in 't minfte niet door verhinderd wordt , 

 om hem te naderen. Het WyQe laat dan het Mannetje ook niet lang 

 wachten ; dewyl ze insgelyks lust tot paaren heeft , klimt ze terflond boven 

 op hem, en blyft alsdan ftille zitten : hierop grypt hy het Wyfje met zy- 

 ne tang by de legpyp, trekt het kort aan zyn lyf , en houdt het zo lang 

 vaft tot dat alles , wat ter paaringe vereifcht wordt , gedaan is. Op deze 

 wyze gaat de bevruchting , zo wel by de Springkhaanen , als by de Kre- 

 kels , toe ; zittende het Wyfje altoos op het Mannetje. Maar dewyl het 

 Wyfje , naar gerade van deszelfs lyf , met een tamelyk grooten en dub^ 

 beien Eierflok voorzien is , en het Mannetje even zo veele zaadvaten 

 beeft, is 't ook noodig dat ze by herhaaling paaren- 



§.7. 



Deze paaring gefchied zyn de, legt het Wyfje vervolgens , eenige dagen 



daar 



