Sia BESCHRYVING der SPRINGK HAANEN en 



T/B XII voornaamlyk in 't oog, welke, kort by den voorilen rand heen loopende, 

 ' zich ter plaatze, daar deze eene inkerving heeft , verbergt ; en naderhand aan 

 den buitenden en ronden omtrek verlooren toeloopt : het fchynt dat deze 

 Ader den Vleugel in de lengte zyne fly vigheid geeft.. Zo verre als deze Ader 

 nu van den voorften omtrek afllaat, zo breed is ook dat gedeelte des Vleu- 

 gels , dat zich ter zyden nederbuigt , welks buitenfte ronde einde insgelyks 

 naar het Achcerlyf van den Krekel krom afloopt. By de inleding ontfpringt 

 eene andere Hoofd-ader, die veel dikker is dan de voorige , en zeer helder 

 in 't oog valt : zy gelykt meer eene verheven vouw of rimpel , en loopt golfs- 

 wyze, gekronkeld, fchuins naar 't midden van den onderllen of achterften 

 omtrek. Het gedeelte, dat ze omringt, is dat gene, waar mede de Vleugels 

 tegens elkander gewreeven worden, wanneer de Krekel zyn geluid maakt. Ter 

 plaatze , daar de voorige Ader ophoudt , ontdekt men nog twee andere half- 

 rond gekronkelde Aderen nevens elkander; en daar dezen zich met de ande- 

 ren vereenigen , ontfpringt weder eene plooivormige Ader ; welke fchuins 

 overdwars loopt , tot zo verre daar de voorfle bruine i^der zich verbergt. 

 Over dezen loopen nog vier andere, doch veel tederer, Aderen in eene gelyke 

 gefteltenis heen. Alle deze Aderen houden de Vleugelen uitgefpannen , en 

 doen 'er veel toe, dat dezelven, te zamen gewreeven wordende^ het be- 

 kende geluid flaan. 



§.■ 9- 



Dit geluid, gekriek of gezang der Huis-Krekels is, van dat der Veld Kre» 

 kels , daar in onderfcheiden ,dat het korter van toon is , en niet zo helder klinkt.. 

 Doch hetzelve wordt, gelyk we reeds gezegd hebben, alleen van de Mannet- 

 jes gemaakt; zodra naamlyk als het zelve zyne Vleugels heeft gekreegen; en 

 het zoekt, even als de Springkhaan, het Wyfje daar door tot zich te lokken; 

 zelfs kan het uit hoofde van zyne geilheid 'er niet uitfcheiden , voor dat het 

 zynen wenfch verkreegen heeft. Als 'er dan een Wyfje naby is , gaat het zel- 

 ve op dit Gezang toe; en ik oordeele dat dit tot een genoegzaam bewys kan 

 dienen, om ons te verzekeren, dat de Infedlen hooren: doch dat het geluid 

 van een helder klinkend Muziek- Jnilrument den Krekels zo walglyk zou zyn, 

 dat zy 'er van fierven , gelyk Ledelhis in de Ephemcrid. Nat. Cnriof. Dec. II. 

 pag. 90. verhaalt, is, myns bedunkens, voor geen volftrekte waarheid uic 

 te venten. Het Wyfje, door dit Gezang gelokt, genaderd zynde, geeft aan 

 het Mannetje zyne tegenwoordigheid , door middel van zyne lange Sprieten , 

 waar mede hetzelve het Mannetje aanraakt, terflond te kennen. Dit bukt 

 daarop neder, en verwelkomt zyne Gade; door het uitlleeken, en heen en 

 weder beweegen van den i\op. Het Wyfje beklimt alsdan , gelyk by de 

 Springkhaanengefchiödtj zynen aangenaamen Zanger; en daar op word de 



Paa- 



