35© BESCHRYVING der SPRINGKHA ANEN en 



Tab. ze met de Vleugels maaken, te kennen, Voorts gaan ze op elkander los, 

 XIII. . Hootende met de koppen, gelyk de Bokken, tegen een ; ook grypen ze el- 

 kander wel met hun Gebit aan ; en als de flryd in 'c open veld gefchiedt , 

 zoekt de een den anderen met zyne achterfle fpringpooten van zich af te 

 flooten; waartoe dan de daar aan zittende fteekelfpitzen zeer te flade ko- 

 men. Geduurende dit gevecht byten zy elkander niet alleen de Sprieten en 

 Pooten af , (van waar men menigmaal diergelyke verminkte Krekels vindt;) 

 maar zy brengen elkander, inzonderheid in hunne wooningen, vaak om 't 

 leven; wanneer de overwonneling den verwinnaar tot een lekker beetje moet 

 verftrekken : en dit gefchiedt zo wel van de Wyfjes als van de Mannetjes. 

 Ook gebruiken zy, wanneer 't gevecht buiten het hol gefchiedt, eene zekere 

 krygslifl, en zoeken elkander de loef af te winnen; want die het eerfl: ach- 

 terwaarts in een hol kan geraaken , heeft doorgaans den flryd gewonnen ; de- 

 ■wyl de ander hem dan niet ter zyden kan aanvallen , en hy alleen den ingang 

 der wooninge behoeft te verdeedigen. Want, het zy ze eene wooning ver- 

 overen, of 'er eene ledig vinden, of 'er zelf eene maaken, zo kruipen zy 'er 

 eerft met den kop voorwaarts in, vervolgens 'er achterwaarts weder uit, en 

 'er dan even zo weder in ; aangezien zy den ingang met opzet zo eng maa- 

 ken, dat zy 'er zich onmogelyk in konnen omdraaien, of dat 'er twee te ge- 

 lyk ruimte zouden hebben. Doch zo groot eene dapperheid als zy jegens 

 elkander laaten blyken, zo weinig weeten ze zich voor hunne Vyanden, wel- 

 ken zy ter fpyze dienen, te hoeden. De Heer Frisch maakt hier geen 

 gewag van; maar ik hebbe waargenomen, dat, behalve de Vogelen, ook de 

 Hagediffen hunne Vyanden zyn ; en dat de Krekels om derzelver vervol- 

 ging te ontgaan, alleenlyk niet verre van hunne holen loopen, als ze daar 

 uit te voorfchyn komen ; mitsgaders dat ze , zo dra zy iets vyandlyk* 

 befpeuren, ten eerften weder in dezelven kruipen. 



§. S. 



De Mannetjes zyn, wegens de eerflgemelde vyanden, het meeft aan 't 

 gevaar bloot gefield; want dewyl ze, om de Wyfjes te lokken, byna on* 

 ophoudelyk zingen , onthouden zy zich ook meeft buiten hunne holen. 

 Komt dan eindelyk het Wyfje , zo gefchiedt de paaring op dezelfde wyze , 

 als van de Huis-Krekels gezegd is : doch het dropje , 't welk het Wyfje van 

 het Mannetje ontvangt , dat, fchoon het een Garflen- korrel gelyke, noch- 

 tans veel kleiner is, draagt het Wyfje eenige uuren lang mede, eer het zulks 

 in 't lyf trekt. Deze paaring gefchiedt dikwyls, ja zy herhaalen dezelve ette- 

 lyke reizen op een dag ,• en als dezelve verricht is , keert het Wyfje weder 

 aaar zyne wooning te rug. Ik hebbe dezelven wel eens beiden in één hol ge- 



von- 



