KREKELS DEZER LANDEN. Tab. XKÏV. 419 



§• «2. 



Zy , die het wegtrekken der Vogelen in 't algemeen ontkennen , nieenen 

 hiin gevoelen ie konnen flnaven , door het voorbeeld der Dasfen, welken des 

 Winters, als de aarde hard bevrooren en met fneeuw bedekt is, niet uit hun- 

 ne holen, of, om op zyn Jaagers te fpreeken , niet uit hun Bouw komen, 

 en echter , zonder voedzel te gebruiken , in 't leven blyven. Maar deze 

 Meeren weeten niet, of willen niet weeten, dat de Das, by zagt Weer noch- 

 tans, uit zyn Bouw komt, en zyn voedzel zoekt,- mitsgaders dat hy, als de 

 Vorll hem zulks verbiedt, en hy dus dat geen moet misfen , waarvan hy zich 

 ge-roonlyk onderhoudt, echter ook in zyne verblyfplaats zynen honger kan 

 itillen. Want als hy zyn intrek in een hol neemt, is hy altoos zo vet als 

 een gemefl Zwyn , en dan weet hy zich van zyn vet tot voedzel te bedienen; 

 door hetielve , met behulp eener openinge, die tuflchen zynen Endeldarm 

 en Staart is, en die de Jaagers het Zuiggat noemen, in te zuigen: maar dat 

 zulks van de Vogelen gtfchiedt, is nog nooit be weezen. De Vorfchen kon- 

 nen ook tot geen bewys bygebragt worden ; op welker voorbeeld zommigen 

 echter waanen, dat de Vogels, inzonderheid de Zwaluwen, onder 't water 

 konnen leeven : want de Vorfchen worden in 't water geteeld en gebooren, 

 en hebben die eigenfchap, dat ze alleenlyk met die lucht, welke zy in hunne 

 longen mede onder water neemen, den Winter door in 't zelve leeven, en 

 adem haaien konnen: waarvan men, ten aanzien dezer laatflen ligtlyk over- 

 tuigd kan worden, wanneer men ze in een met water gevuld glas bewaart. 

 Wil men nu eindelyk de Vledermuizen als zodanige Schepzelen aanhaalen , 

 die den Winter over verborgen blyven , en zonder voedzel leeven ; ze kon- 

 nen hier insgelyks tot geen bewys dienen. Want fchoon zich de Vledermui- 

 muizen , in de gaten der gebouwen , in de holen der boomen of der rotzen , 

 by troepen te zamen onthouden, zyn ze echter niet onder water; ook maakt 

 de menigte, dat ze zich , geduurende de Winterkoude, verwarmen konnen, 

 het welk van de Zwaluwen, die onder water liggen, althans niet gezegd kan 



wor- 



Najaar meer dan eens Zwaluwen uit den modder hebbe zien opdelven; doch of ze daar in hun 

 leven eindigen , dan of ze 'er in het volgende jaar weder uit te voorfchyn komen, kan ik niet 

 zeggen. Ook hebbe ik, in den Voorwintcr, uit de holen van den Dyk aan den Waalkant, me» 

 nigmaal gantfche riften van Zwaluwen , die met de Klanuwcn aan elkander vaft «aren , zien haa- 

 ien i die , in een vertrek by 't vuur gebragt zynde , herleefden , en wegvloogen ; doch , zo dra 

 ze in de kou Ie lucht kwamen, weder als dood nedervielen. Of nu dezelven, wanneer ze den 

 gantfchen Winter in die liolen doorgebragt hebben, in 't volgende Voorjaar, by toeneemende 

 warmte , daar uit weder ie voorfchyn komen, of niet ? is eene vraag welke ik niet in Haat bea 

 op te lollen, maar het eerde komt my niet onwaarfcbynlyk voor. 



De Vertaaler. 



Tab.' 

 XXIV. 



