430 BESCHRYVING der SPRINGKHA ANEN en 



Tad. 

 XXVI. - „ 



§■ II. 



Wy hebben hier boven al gezegd , dat de Cicaden een zeker geluid of ge- 

 zang laaten hooren; doch of hetzelve aangenaamer zy, dan 't geen de Kre- 

 kels en Springkhaanen , deels met hunne Vleugelen , en deels met het flryken 

 hunner Pooten aan de Vleugelen, maaken , kan ik niet zeggen. Onder» 

 tuffchen hebben de oude Dichters dezelven hooglyk geroemd , en Ana- 

 CREON, de verwyfde Anacreon, die bykans niet anders dan van den 

 Wyn en de Liefde wifl te zingen , heeft 'er eene Üde op gemaakt , welker in- 

 houd hier op uit komt: 



Gelukkige Cicade! 



Die, zittende op een boom, 

 Den daamv likt vroeg en fpade > 



En zingt dan zonder /chroom. 

 Al 'iioat gy ziet, luaar mede 



Ons 't jaargety verheugt. 

 Bezit ge in rust en vrede , 



Gy zyt des Landmans vreugd; 

 Want gy doet niemand fchade ; 



Elk mint u om uw fcboon , 

 Bevallige Cicade! 



Gy doet met blyden toon 

 De komst des Zomers hooren, 



Gy kunt het Negental, 

 Met Fchus, Jleeds bekoor en; 



Daar hy u boven al 

 Deez' Zangjlem heeft gegeeven. 



Hoe zeer, o Aardfche Kind, 

 Dat al uw lust en leven 



In 't liefiyk zingen vindt; 

 Dat vleesch nog bloed moet draagcn. 



Dat, altoos even ryk, 

 Nooit weet van Jmert te klagen, 



Zyt gy den Goön gelyk? 



Maar 



