II o M M E L E N E N W E S P E N. Tab. I. 479 



behalve de Eigenfchap , van zich , door het uitfpuiten van 't opgemelde Tab. I. 

 vocht, der vervolginge te onttrekken, nog het vermogen van zich, zodra 

 men haar te na komt, het zy men haar aanraake of niet, als eene ilak te za» 

 men te rollen; gclyk in de 2'^'= Fig. onder 't oog gebragt is. Van dit vernio-^,v^ 2, 

 gen maakt ze als dan gebruik, valt en blyft dus een geruimen tyd roereloos 

 liggen, eer ze weder opwaarts kruipt, om haar voedzel te zoeken. Hier uit 

 nu zou men,myns oordeels, wel mogen befluiten,dat de Eallerd- Rupfcn mee 

 haare twee oogen meer konnen zien, dan de weezenlyke Kupfen; die, zo als 

 de Zy wormen ons fchynen te leeren, met zes oogen voorzien zyn *. Gelyk de 

 Kupfen wyders menigmaal den Sluipwespen tot een Nefl: moeten dienen, 

 •waarin zy haare Eieren leggen , zo is ook deze Baflerd - Rups veeltyds dit 

 noodlot onderworpen: ten welken opzichte ik niet alleen gezien hebbe,datde 

 bluipwespen zulks op eene behendige wyze weeten te doen, maar ook hoe on- 

 ze Rups, door het vallen op den grond, dat gevaar zoekt te ontwyken. Mis- 

 fchien zou iemand mogen denken , dat deze befchreeven Baflerd- Rups, wel 

 door den naam van Spuit- Rups , van de anderen onderfcheiden kon worden; 

 en ik zelve ben ook eerfl van die gedachten geweeft;maar dewyl ik onderpon- 

 den hebbe, dat 'er meer waren, die vochten uitfpuiten konden, zo hebbe ik 

 die meening laaten vaaren. Men vindt eene ^rooier foort dezer Bafterd- Rup. 

 fen aan de tlzeboomen , die over den rug in de lengte een rooden flreep heb- 

 ben; en noch eene andere diergelyke foort onthoudt zich aan de Pynboomen; 

 welke zich echter van deze, door een vleefchverwigen kop en witte pooten, 

 laat onderfcheiden. 



s. 3. 



Wanneer onze Baflerd - Rups volwafTen is, en haare volkomen grootte be« 

 reikt heeft, begeeft zy zich onder de flruiken op de aarde, of in de reeten 

 der flammen en fchorfen ; alwaar ze zich omfpint met een flyf , doch door- 

 zichtig fpinzel ; het , welk gemeenlyk , zo als de ^"^ lüg. vertoont, van Fig. 

 eene blinkende bruine, maar zelden van eene witte koleur is. In dit fpinzel 

 onthoudt zy zich een gantfchen Winter door, in haare Rupfen gedaante; 

 maar wordt iets korter en dunner. In 't begin van 't Voorjaar flrookt zy 

 haare oude huid af, en verfchynt dan in de geflalte eener Poppe,die aanvang- 

 kelyk wit -groenachtig is; doch naderhand donkerer en groener wordt; gelyk 



de 



♦ Hier rtemt de Heer /?óyt>/einde!yk toe, 't geen hy in 't eertle Deel, in de ade Clasfe der 

 Naclu- Vlinders, by de befciiryving der XVde Tal>. §. 2. en in de 3 Je Clasfe der Naclit- Vlin- 

 ders, by de befchryving der Vde Taè. §. 3. niet wel Iton gelooven; te weeten, dat de Rupfea 

 weezenlyke Oogeu hebben , die bekwaam zyn om te zien. 



Kleemann, 



Ppp Z 



