S C II R Y V E R. 



worden , ja zelf het getal der genen , die wy nog te hoopen heb- 

 ben , zeer gering is, in vergelyking met het getal der genen, die 

 , enkel nieuw en aangenaam zyn. Maar by welke Weetenfchappen 

 , is het niet zo gelegen ? Daarenboven is het gene wy voor nieuw 

 , en aangenaam houden , veeltyds niet verre van het nutte verwy- 

 , derd; en als wy het nutte ontdekt hebben, zullen wy meeftal zien , 

 , dat het geen ons nieuw en zeldzaam fcheen te zyn , juift dat geen 

 , is , het welk ons tot de voornoemde nutte Ontdekking den weg 

 gebaand heeft.* " 



Tot dus verre de woorden van den Heere de Reaumur. Doch 

 fchoon het van hem aangetoonde nut , dat van de Onderzoeking der 

 kife&en te hoopen is, zich redelyk verre uitftrekke; is 'er echter nog 



iets 



* Worden ook niet honderden van Mentenen door de meefte Infcften in vlyt en werk- 

 zaamheid, die zy gedeeltlyk ter bezorginge hunnes levens, gedeeltlyk ter behoude- 

 nilTe hunner nakomelingfchap aanwenden , dermaate overtroffen , dat reets de wyfte 

 der Koningen, ik doele op den hoogverlichrcn, verheven en voortreffelyken Zeden- 

 leeraar S.üomon, daar uic gelegenheid genomen nebbe , om de luie en traage Men- 

 fchen door het voorbeeld van een kruipend Infeft te befchaamen? en te zeggen: 

 Ga b.'en tot de Mier, gy Luyaart; zie baare wyze aan , en leer. Hoewel zy geen P'orjl , 

 nocb Hoofdman, nocb Heere beeft ; zo bereidt zy nochtans baar brood in den Zomer, en 

 vergadert baare fpyze in den Oogjl , Spreuk, VI. vs. 6 — 8. Wiens fchuld is 't, wan- 

 neer dikwerf gantfche heïrfchaaren van fchadelyke Infeftcn onze Velden, Akkers en 

 Tuinen verwoeden ? Is 't niet veelal onze eigen fchuld , om dat wy zo verzui* 

 mend, zo onachtzaam en zo nalaatig zyn in hen te verdelgen, dat ze ons door hun- 

 ne vlyt, om zich te behouden en te vermenigvuldigen, verre overtreffen? Zy, 

 die 'er mogelyk alleen zyn om onzen overvloed, en niet onzen voorraad te vertee. 

 ren? En eindelyk, moed dan ook de wonderbaare verandering uit een geringen en 

 onaanzienlyken toeftand in een fchooner en heerlyker ftaat, niet eenige en zo vecle 

 nuttigheid voor ons vervatten , dat wy daar uit leeren en befluiten konden , dat de 

 onvergelykelyke Almacht des Alvermogenden Scheppers ons daar door hcefc willem 

 leeren, dat hy ook zyne beloften, die hy ons in 't boek der Openbaaringe zo veel- 

 vuldig en dier heeft doen toezeggen, eindelyk aan ons vervullen, en onze onvol- 

 komen en nog met zwakheden en vergangkelykheid verknochte Lichaamen , eens 

 weder uit hunne afche te voorfchyn roepen, en in een volmaakter, onvergangkely- 

 ken en heerlyken (laat herzettcn en veranderen zal? Ons, als zodanige Scbepzelen, 

 welken hy den voorrang onder alle de aardfche Schepzelen gegceven , en met eene 

 vernuftige en onvergangkelyke Ziele begaafd heeft : ja ons , die hy genoegzaam tot 

 Monarchen en Reheerfchers der Dieren gefield heeft? Of is het voor geen nut te 

 houden , dat we uit de Boeken der Natuure ook de voeeftappen van een wyzen 

 Oorfprong mogen erkennen, en daar uit, op eene geoorloofde wyze, befluiten voor de 

 geopenbaarde Godlykc Waarheden konnen opmaaken , en dus de Verachters derzel- 

 ven zoeken te befchaamen ? 



Kleemann, 

 ** 2 



