der N A C H T-V L I N D E R S. Tab. ï. 227 



zodanig eene Rups aanraakt, fleekt zy het voorlyf, met een ter zyden ge- Tab. I. 

 draaid hoofd, omhoog; ziet, in eene vreesachtige gedaante, een tydlang 

 rondsom zich; en niets meer befpeurende , dat haar naakende is, daalt zy we- 

 der op de Voorpooten neder, en vervolgt haaren weg. Tegen de vervolging 

 of aanranding van andere Infeéten, verdedigt zy zich, naar haar beft vermo- 

 gen, door het heen eh weder flaan van 't hoofd; dewyl ze met geen ander 

 Schrik - geweer tegen haare vyanden gewapend is. > 



§• 5- 



Het naderen van den tyd haarer veranderinge wordt men hier aan ge^ 

 waar , dat ze zich van de boomen of ftruiken naar beneden begeeft. De aarde 

 bereikt hebbende, kruipt ze onder de heggen of flruiken ; wroet in den grond, 

 daar dezelve wat vochtig is , zo goed als ze kan ; maakt eene verwulfde hollig- 

 heid , doch Zonder eenig fpinzel , en komt zomtyds eens uit dit hol te voor- 

 fchyn, maar kruipt 'er wel haaft weder in. Na dus een tydlang bezig geweeft 

 te zyn , wordt ze eindelyk vermoeid , kruipt te zamen , en blyft 5 a 6 dagen 

 ftilletjes in haar hol liggen. Geduurende dien tyd verandert haare fchoone groe- 

 ne koleur allengskens in 't geelachtig -bruin; de huid berft open, ftrookt , door 

 de veelvuldige beweeging, geheel af, en men ziet,, in plaats van de Rups, ee- 

 ne Pop , gelyk de 2 de Fig. vertoont. Het verwulfzel , welk de Rups in de aar- F>g • *<• 

 de gemaakt heeft, is haar niet alleen van dienft, door te beletten dat de aarde 

 haar niet drukke, maar ook door haar zo veel ruimte te geeven, dat ze, ge- 

 duurende de verandering , en vooral by het afftrooken der huid, eene vrye 

 beweeging hebbe. Deze Rups is, eer ze zich dus begraaven heeft, zo mm 

 als andere , voor de liften der Sluipwespen bevryd ; doch ik zal my hier mede 

 niet verder ophouden ; zo om dat ik reets hier en daar in de voorige bladen 

 van deze Infe&en gefproken hebbe , als ook om dat ik 'er vervolgens in 't by- 

 zonder van handelen zal. 



§• 6. 



De Poppen der Nacht -Vlinders zyn in 't algemeen anders van gedaante , 

 dan die van 't geilacht der Dag- Vlinders. Ook komt haar de naam van Pop 

 veel natuurlyker toe , dan den anderen , om dat ze niet ongelyk zyn aan een 

 Kind in de Luieren gewonden. ; Van de tegenwoordige foort zyn de meeften 

 omtrent 1 £ duim lang, en in 't midden ongeveer zo dik als de Rups te voo- 

 ren geweeft is. Wat aangaat derzelver koleur, het voorde gedeelte is blin- 

 kend zwart, en het achterfte donker- bruin. Aanvangkelyk zyn ze zeer week, 

 buigzaam en helder bruin; maar hoe langer ze liggen, hoe ze harder, ftyver 

 en donkerer worden. Men kan zodanig eene Pop, ter onderfcheidenlyke be- 

 fchouwinge, gevoeglyk in twee Hoofddeelen verdeden, te weeten inhetvoor- 

 ile- en achterfte deel. Aan het eerfte , waar in ook het voorfte des lyfs. van 

 den Vlinder verborgen ligt, kan men de plaats van 't Hoofd , die der Sprie- 

 jen, Pooten, Vleugels en van den Rug bemerken. Het achterfte beftaat mee- 

 ren- 



