der N A C H T-V L I N D E R Si' Tab. XV. 267 



hairen begroeid, niet ongelyk aan de huid van 't hairig Vee. Het Voorlyf is t.ib.XV. 

 zeer dik en bultig. Van vooren over den Kop ziet men 2 zwarte dwarsftree- 

 pen tegen over elkander, die elk in 't midden een tipje hebben, dat in den on- 

 derden naar den kop, en in den bovenden naar het achterlyf fpits uitfteekt; 

 doch beide zyn ze van achteren witachtig omzoomd. By 't begin van 't Ach- 

 terlyf is het Voorlyf zeer verheven , of met een hoogen wrong voorzien ; wel- 

 ke hoogte voorwaarts zwart, en achterwaarts witachtig getekend is. Dus is 

 het ook met alle de Ringen van 't Achterlyf gelegen; want ieder vandezelven 

 is by het lid iets verheven , en even zo getekend Het Achterlyf van dezen 

 Vlinder, die vermoedelyk een Mannetje geweeft is ,is niet alleen over zyn ge- 

 heel niet zeer dik , maar deszelfs dikte vermindert ook van lid' tot lid, en hy 

 loopt eindelyk fpits toe. 



§• ir- 



De grondverwe der Bovenvleugelen verfchilt weinig met de koleur van 't lyf ; 

 behalve dat hier op de Vleugelen geene hairen, maar in plaats van die louter 

 tedere heldere en zwarte ftofvederen zyn; uit welker aardige vermenging die 

 ichoone blinkende graauwe koleur ontftaat. De buiten rand is met ronde uit- 

 fchulpingen vercierd, waar van 'er zeven geteld worden. Op deze volgt, na 

 eene fmalle tuffchenruimte , eene kronkelige , ofinsgelyks fchulpswyze getoo- 

 gen, zeer tedere en zwarte linie, waar aan men, tufTchen ieder twee fchulp* 

 jes, in den hoek een wit punt ziet. Degantfche overige vlakte des Vleugels is, 

 van hier af tot aan 't lid, met veele onregelmaatige heen en weder gekromde, 

 en witte dwarsftreepen of liniën doortoogen ; welke wederzyds , of helderer of 

 donkerer , of breeder of fmaller , bezoomd zyn. Hoe meer onregelmaatigheid 

 men in deze takken op zich zelve befpeurt, hoe voortreffelyker en wonder- 

 baarlyker het is, dat dezelve, des niet tegenftaande , in beide de Vleugelen juift 

 even eens zyn; en dat de Natuur de regelen der overeenftemminge daar in zo 

 zorgvuldig heeft waargenomen. Midden in den Vleugel, kort aan den voor- 

 ftenrand, ftaat eene geelachtige hoekige vlak, met eene tedere donkere linis 

 omringd. Maar alle deze wonderheden zyn beter in de Figuur te zien , dan 

 met woorden op eene verftaanbaare manier te beduiden. 



§. 12. 



Doch hoe fraai ook de Bovenvleugels overal getekend zyn ; zy moeten ech- 

 ter den Ondervleugelen, ten aanzien der koleure, den voorrang laaten. Der- 

 zelver grondverwe is zeer fc hoon , donker roozen-rood, en valt, om zo te 

 fpreeken, uit het vleefchvenvige in 't Carmyn-roode. Maarten aanzien van 

 den glans en gloed is 'er de hoogfte Carmyn , of ieder andere roode koleur , 

 flechts een dood wezen by. De buitenfte rand is , gelyk die van den Boven- 

 vleugel, uitgefchulpt , en breed, wit bezoomd Op dezen witten zoom volgt 

 een nog breeder zwarte dwarsftreep , die met fpitze punten in den witten zoom 

 loopt. Aan de zyde des Bovenvleugels is deze zwarte ftreep het bre&dfte, en 



LI 2 de- 



