der N A C H T-V L I N D E R S. Tab. XVI. 26*9 



ze in allen ouderdom eveneens , en dezelfde tekeningen worden aan de klein- Tab, 

 ften befpeurd , die wy aan de grootften en volvvafTen ontdekken. Dat deze XVI. 

 foort, gelyk andere Rupfen -gellachten, vervelt, kan ik meer voor zeer waar- 

 fchynlyk , dan voor zeker uitgeeven; want, ik voor my ten minfte, ik hebbe 

 niets daar van konnen befpeuren ; en geloove derhalve, dat haare afgelegde 

 huid ongemeen dun en teder moet geweeft zyn ; zo dat ze terftond in ilukken 

 gebroken, en, onder den overigen drek, verlooren geraakt moet weezen*. 

 Byaldien deze foort van Rupfen zo fterk vermenigvuldigde, als ze uitneemend 

 gra3g in 't eeten is; mocht ze onder alle fchadelyke foorten den voorrang wel 

 hebben. Deze dieren vreeten zich menigmaal , als ze goed en overvloedig 

 voeder hebben , zo dik, dat ze zich naauwlyks konnen beweegen; en dus is 'e 

 geen wonder, dat haar gang van natuure zeer traag en langkzaam is. 



§• 2. 



De grondverwe dezer Rupfen is, gelyk ik in 't hoofd gezegd hebbe, zee- 

 groen ; doch by zommigen zo bleek , dat ze veeleer wit fchyne. De Kop , die 

 .niet heel groot, en van dezelfde koleur is, zit gemeenlyk wel half onder den 

 hals, en fchynt derhalve daar niet van afgezonderd te zyn ; hoewel de Rupsden- 

 zelven ook , zomwylen , iets uitfteeke , en dus deszelfs lid duidelyker laate 

 zien. In de koleur van den Kop ziet men een glans , die op de overige huid 

 niet befpeurd wordt. De vlakte van den Kop is van boven rond, en in die 

 rondigheid ftaan twee ronde zwarte vlakken, die uiterlyk volmaakt een paar 

 Oogen fchynen te weezen. Benevens deze ziet men, by eenige Rupfen, ter 

 wederzyde nog een ander klein zwart ftipje. Dat nu de gemelde vlakken enkel 

 tot cieraad, en geenszins de Oogen der Rupfe zyn, is buiten twyffel. Want, 

 als de Rupfen het gezicht noodig hadden , zou de wyze Schepper voorzeker 

 alle foorten derzelven met dat zintuig, en de daar toe benoodigde leden, voor- 

 zien hebben. Doch men befpeurt niet alleen aan de meefte Rupfen niets, dat 

 een zweemzel van Oogen heeft; maar men vindt ook aan die genen , welke dier- 

 gelyke Oogvormige blinkende vlakjes voor den Kop hebben , niet het minfte 



blyk, 



* Ik hebbe eene Rups van die foort in de Maand May des jaars 1765 half volwaften van een 

 Peereboom t'huis gebragt , en ze met eenige bladeren in eene fchoone Doos gedaan. 

 Twee of drie dagen daar na zag ik ze reets grooter en ook wel zo fchoon; 't geen my ge- 

 volglyk deed oordeelen, dat ze verveld was. Hierom zocht ik onder de weinige vuilig- 

 heid, of ik de huid mogt vinden ; en vond eindelyk een klein korc in een gekrompen on- 

 gelyk brokje; dat ik, dewyl het anders van koleur was dan de drek, en ook iets grooter, 

 voor de huid nam. die dan echter, zo als de lieer Röfel wel zegt, zeer teder en dun moet 

 afgelegd worden. Dcch het zeldzaamfte van myne Rups was, dat ze, byna volwaffen zyn- 

 de, vervolgens van dag tot dag kleiner wierd ; weshalve ik dacht, dat ze haare gewoon- 



■ lyke koft niet meer luftte, 't welk my bewoog, om'er bladeren van Appel- en andere boo- 

 men by te voegen, maar het hielp niet; zy wierd hoe langer hoe kleiner; en eindelyk ter 

 grootte, als toen ik ze gevonden had, gekomen zynde, ftierf ze; en was zo hard als een 

 flukje houts, met behouding van haare volle gedaante. De Veriaüier, 



LI 3 



