N' A B E R I C H T. 279 



* 



moeft, enz- zob my ook hier tot eene beantwoording dezer gedachten konnert 

 dienen. Maar ik hebbe nog eene gewichtiger rede, waarom ik myne Kope- 

 ren Plaaten met geen ander In fect verderen wille, dan met dat, waar van de 

 naam in den Tytel Haat. De verdeeling der Infeclen in zekere Claffen , is juifi: 

 de hoofdzaak, waardoor myn Werk van de meefte anderen te onderfcheiden is; 

 en waar uit het zelve, myns bedunkens, een voorrecht erlangt, fchoon het 

 ook , voor 't overige , tegen geen ander Werk konde opweegen. Vermits ik 

 my nu voorgefteld hebbe die^Infeclen, onder welker foorten de zogenaamde 

 Ichnenmuns ,oi Sluipivespen , behooren , door den tyd insgelyks inbyzondereClas- 

 fen voor te draagen,en haare VerandéVingen en Eigenfchappen te befchryven, 

 zou ik eene zaak, tegen myne gemaakte fchikkingen rierzelver hoofd -oogmerk 

 itrydende, onderneemen, als ik de Infeéten uit verfcheiden Claffen onder el- 

 kander begon te vermengen. Het is genoeg, dat ik reets te vooren, op ve?» 

 fcheiden plaatzen , van de Infeften , die den Rupfen zo fchadelyk engevaarlyk 

 zyn , by toeval , gewag gemaakt hebbe ; om daar door zo wel allerhande Voor- 

 oordeelen en valfche Gevoelens op te loffen, als om den genen, die, tot hun 

 vermaak, eene Verzameling van Infeclen willen beginnen, onderrichting te 

 geeven , hoedanig zy de Rupfen en Poppen , die met Kieren of Maden bezet 

 zyn, van de gezonden en onbeichadigden onderfcheiden konnen. 



Voorts heeft myn werk de eer gehad, dat 'er, voor eenigen tyd, in de Got- 

 tinger- Berichten melding van gemaakt is. Ik wille niet zeggen, dat de Schry- 

 ver zich in het daar over gevelde oordeel overyld hebbe, nademaal hy 'er, vol- 

 gens zyn eigen bekentenis , niet anders dan het eerfie blad van geleezen had. 

 Ook hebbe ik het meefte, van 't gene hy 'er op te zeggen wilt, reets beant- 

 woord; en derhalve zal ik voor tegenwoordig alleenlyk nog aanhaalen, hoehy 

 my voorftelt: dat ik my niet, duor het kezen van andere Scbryvers, de geivoonlyke 

 Naamen, welke in de mee/Ie Landen gcbruiklyk zyn,_ bekend maake , en daar van be- 

 diene ; maar dat ik in tegendeel door het enkele gebruik der benoemingen, volgens de 

 Spreckivyzen van 't gemeene Volk onzes Lands , onver jtaanbaar kierde. Ik zou v/el 

 wenfehen , dat iemand my den inhoud dezer woorden wat verftaanbaarder 

 maakte; op dat ik te recht weeten mogte, waarin eigenlyk myne onverftaan- 

 baarheid beitond , en ik dezelve in 't toekomende verbeteren konde. Men 

 ziet aan dit Werk, zo als aan alle anderen, dat het Spreekwoord welgegrond 

 is : Die aan den r xeg timmert , lydt veel aan/toot. 



Dus ver de Heer Rb'fel. Voor 't overige hebben wy hier by nog aan te mer- 

 ken, dat die zelfde Gottinger Sociëteit vervolgens met meer lofs van dit Werk. 

 gefproken heeft, als uit dit volgende Haaltje blykt. 



De Hooggeleerde Heer A. v. Haller naamlyk, Prefi.lent van de Koninglyk Socië- 

 teit der Weetenfchappen te Gjttivge , wiens oordeel by de Liefhebbers der Natuur- 

 lyke Hiftorie zeer hoog gewaardeerd word, laat zich ten aanzien van dit Werk aldus 

 hooren *. 



„ De 



* A. v. Haller in Pr*.f. in A, J. Roefel von Rofenhof Hijl. Natural. Ranarwn: welk uitrtee- 



kendi 



