332 TWEEDECLASSE 



Tab. §, 3. 



?XVIII. 



De gang van deze Rups is zeer traag. Wanneer ze op den rug aangeraakt 

 wordt, fteekt zy haar achterfle deel een weinig om hoog, als of ze met haare 

 doornen wilde dreigen , fchoon ze niet in ftaat zy om 'er eenig kwaad mede 

 uitte voeren. Betreffende den eerllen oorfprong van dit Rupfen - gellacht , 

 daar van kan ik voor gewis verzekeren , dat het , ge!yk alle de anderen , uit 

 een Ei, en dit van een Vlinder van deze foort, ter waereld moet komen. 

 Ook is 'er niet aan te twyifelen, of deze Rups verandert, geduurende haare 

 groei, verfcheiden maaien van huid. Maar zo min als ik het ]:.i ooit gezien 

 hebbe , zo min kan ik met waarheid verzekeren , of de Rups , by haare veran- 

 dering van huid , ook eenige verandering in de koleuren onderworpen zy *. 



S 4. 



Vermits ik nu dit Schepzel van zyne geboorte af aan hebbe leeren kennen, zal ik hier 

 verder nog byvoegen, 't gene in dezen aan de befchryving van den Heer Röfel ontbreekt. 

 Zie de volgende Aantekening. Kleemann. 



• De Eieren, waar uit deze opmerkenswaardige foort van Rupfen ter waereld komt, wor- 

 den van den Wyfjes -Vlinder getneenlyk in de Maand Jwiy aan de onderfte zyde der 

 Boombladeren gelegd, doch zelden meer dan 4 of 5 op eene plaats te zamen. Men 

 vindt dezelven, zo wel als de daar uit voortkomende Rupfen, op Eiken-, Elzen-, Es- 

 fen- en VViigeboomen enz. Ze zyn in 't begin bykans zo klein, of nog kleiner, dan een 

 Kruidkorrel, ook glad, en hebben eene rond verwulfde, doch van onderen, daer ze vaft. 

 leggen, eenigzins plat gedrukte gedaante. Hunne koleur is byna gantfch wit, echter wat 

 houtverwig in 't aanzien, maar ze worden van tyd tot tyd donkerer en blaauwachtiger; te 

 weeten als de daar in zittende jonge Rupsjes tot rypheid geraakt, en haare koppen zwart 

 geworden zyn, 't v/elk het Ei dan een blaauwachtig aanzien geeft, inzonderheid van bo- 

 ven in 't midden, daar de Rups door ftaat te breeken en de zwarte koleur door defchaa- 

 le heen fchynt. Wanneer nu de hier in zittende jonge Rups tydig geworden is, breekt ze 

 van binnen de Eierfchaale, maakt eene opening overeenkomftig met haare grootte , en 

 kruipt 'eruit; ze is. dan naauwlyks eene linie groot, meer graauwachtig dan groen , en 

 komt met een zwarten kop te voorfchyn. Uitgebroken zynde ruit zy v/at uit, en wan- 

 neer haare leden door de lucht wat gehird zyn, zoekt ze terflond haar onderhoud aan 't 

 blad, waarop ze in 't ryk der leevende Infeften gekomen is; en beknabbelt de onderzyde 

 van 't zelve, tot dat ze voor de eerftemaal van huid verandert; het welk gemeenlyk na 5 

 of 6 dagen gef;hiedt. Zo dra dit gebeurd is, kan men haare groene koleur reets beter 

 erkennen, hoewel ze den zwarten Kop nog behoude; van dien tyd af vergenoegt ze zich 

 niet meer met de grofne vlakte der bladeren af te fchillen , maar byt in derzelver rand, en 

 haalt 'er haar voedzel uit. 



Na de tweede vervelling komt ze reets fraaier, en metveele tedere hairtjes bezet , te 

 voorfchyn,- invoege, dat ze niet gantfch glad zy,zo als de Heer Röfel in de lloogduitfche 

 uitgave by misvatting zegt; ook heeft ze dan niet meer een geheel zwarten Kop, maar de- 

 zelve is ten halven groen. Doch na de derde vervelling gelyken ze reets meer naar de 

 volwaffen Rupfen; behalve dat ze voor aan den Kop twee zwarte vlakken hebben, die aan 

 de volwafTen onibreeken, en die aan dezen door onkundigen ligt voor een paar Oogen 

 konnen aangezien worden; fchoon ze nochtans geen waare Oogen van dit Dier zyn , 

 vermits dezelven aan eene gantfch andere plaats van den Kop ftaan , en alleen van 

 fcherpzichtigen konnen befpeurd worden. Doch ik zal by eene andere gelegenheid iets 

 meer van de Oogen der Rupfen melden. EIndelyk ten vierden maale verveld zynde, 

 en haare volkomen grootte bereikt hebbende , zien zy 'er uit , zo als ik ze i'i 

 de I (Ic Fig. dezer Tab. afgebeeld hebbe. Dewyl ze echter, ten aanzien der koleure,niet 



alle 



