1898.] SMYTH — PERICLES AND APOLLONIUS. 295 



turn posuit : " quicunque AppoUonium Tyrum, contemptorem regni mei, 

 mihi exhibuerit, accipiet quinquaginta talenta auri, qui vero caput eius, 

 centum accipiet." Hoc facto non tantum inimici sed amici cupiditate 

 seducti ad persequendum AppoUonium properabant. Querebatur vero 

 Appollonius per mare, per terras, per silvas, per universas indagines et 

 non inveniebatur. Tunc rex jussit sibi classes navium preparari ad per- 

 sequendum juvenem ; sed et moram facientibus, qui classes navium sibi 

 preparabant, Appollonius Tharsum devenit. Et deambulans juxta litus 

 visus est a quodam cive suo Elamico nomine, qui supervenerat in ipsa 

 hora. Et accedens ad eum dixit : " ave, rex Appolloni ! " Ille salutatus 

 fecit, ut potentes facere consueverant : sprevit hominem plebeium. 

 Tunc senex indignatus est valde et iterum salutavit eum et ait : "ave 

 Appolloni ! Resaluta et noli despicere paupertatem honestis moribus 

 decoratam ! Si enim scis, quod scio, cavendum est tibi." Et ille: "si 

 placet, dicito mihi ! " Qui ait: " prospictus es." Et ille: " et quis patrie 

 sue proscripsit principem?" Elamicus ait: "rex Antiochus." Appol- 

 lonius: "qua ex causa?" Elamicus ait: "quia, quod pater est, tu 

 esse voluisti." Appollonius ait: " et pro quanto me proscripsit?" Et 

 ille: " ut quicunque te illi vivum exibuerit, quinquaginta talenta auri, 

 qui vero caput tuum protulerit, centum accipiet. Et ideo moneo te : 

 fuge in presidium." Sed cum hec dixisset Elamicus, discessit. Tunc 

 Appollonius eum rogavit, ut ad se veniret, et centum talenta auri ei 

 daret. Et ait : " accipe tantum de paupertate mea, quia meruisti ; 

 et amputa caput meum et regi presentes et tunc gaudium magnum 

 habebit. Ecce habes centum talenta auri et tu es innocens, quia te 

 conduxi, ut gaudium offeras regi." Cui senex ait: " domine, absit hoc 

 a me, ut hujusmodi rei causa premium accipiam ! Apud bonos homines 

 amicicia premio non est comparanda." Et valedicens discessit. 

 Post hec Appollonius cum spaciatur in eodem, loco supra litus, vidit 

 hominem contra se venientem, dolentem et mesto veltu, Stranguilionem 

 nomine. Accessit ad eum protinus, ait Appollonius : " ave, Stranguilio !" 

 Et ipse ait: " quare in his locis turbata mente versaris ? " Appollonius 

 ait : " quia filiam ejus (ut verum dixeram, conjugem) in matrimonium 

 petivi. Itaque, si fieri potest, in patria vestra volo latere." Stranguilio 

 ait: "domine Appolloni, civitas nostra pauperrima est et non potest 

 tuam nolilitatem sustinere : preterea duram famem et sterilitatem patimur 

 annone, nee etiam jam civibus ulla spes est salutis, sed crudelissima mors 

 est ante oculos nostros." Appollonius ait : " agite gratias deo, qui me 

 profugum vestris finibus applicuit. Dabo civitati vestre centum milia 

 modiorum frumenti, si fugam meam tantum celaveritis." Stranguilio, 

 ut hec audivit, prostravit se ad pedes ejus et ait : " domine Appolloni, si 

 esurienti civitati subveneris, non solum fugam tuam celabimus, sed si 

 necessitas fuerit, pro tua salute dimicabimus." Ascendensque Appol- 

 lonius tribunal in foro presentibus cunctis civibus ejusdem civitatis dixit : 

 Gives Tharsenses, quos annone penuria turbat ^t opprimit, ego Tyrius 



