296 SMYTH — PERICLES AND APOLLOXIUS. [Oct. 7, 



Appollonius relevo. Credo enim vos, hujus beneficii memores, fugam 

 celaturos. Scitote enim non me malicia Antiochi esse fugatum, sed 

 vestra felicitate hue sum delatus. Dato itaque vobis centum milia modio- 

 rum frumenti eo precio, quo sum in patria mercatus : octo ereis sin- 

 gulos modios." Gives hec audientes, quod singulos modios octo ereis 

 mercarentur, hilares effecti sunt ac gratias agentes statim frumenta porta- 

 bant. Tunc Appollonius, ne deposita regia dignitate mercatoris magis 

 quam donatoris nomen videretur assumere, precium, quod acceperat, 

 ejusdem civitatis utilitatibus redonavit. Gives autem, ut tanta viderent 

 ejus beneficia, bigam ejus in foro statuerunt, in qua stans dextra manu 

 fruges daret et sinistro pede calcaret et in base scripserunt : " civitas 

 Tharsia Tyrio Appollonio donum dedit, quod civitatem a seva fame 

 liberavit." Deinde interpositis paucis diebus hortante Stranguilione et 

 Dionysiade ejus conjuge ad Pentapolim Tyrenorum navigare proposuit, 

 ut illic lateret, eo quod bene firma cum opulentia et tranquillitate ageren- 

 tur. Igitur cum ingenti honore ducitur ad mare et valedicens omnibus 

 ascendit ratim. Sed tribus diebus et noctibus totidem ventis prosperis 

 navigans, subito est pelagus mutatum, postquam litus Tharsie reliquit. 

 Nam paucis horis ventis concitatis, Aquilone vento Euroque instante 

 clauso celo nimia se pluvia erupit. Populus Tiri procella corripitur, 

 ratis pariter dissolvitur. Zephyri fretum perturbant, grando ac nubes 

 tenebrosa incumbebant, flant venti fortiter intantum, quod mors cunctos 

 occupat. Tunc unusquisque rapuit sibi tabulas. Tamen in ilia caligine 

 tempestatis omnes perierunt. Appollonius vero unius tabule beneficio in 

 Pentapolitanorum litore est pulsus. Stans autem in litore nudus, intuens 

 mare tranquillum sic ait: " o pelagi fides !• Facilius incidam in manus 

 crudelissimi regis ! Quo pergam ? Quam patriam petam ? Quis notus 

 huic ignoto auxilium dabit ?" Hec dum loqueretur Appollonius, aspexit 

 juvenem venientem contra se quendam, robustum piscatorem sordido 

 sacco coopertum. Cogente necessitate prostravit se ad pedes ejus pro- 

 fusisque lacrimis ait : " miserere, quicunque es, succurre nudo naufrago, 

 non humilibus natalibus genito ! Et ut scias, cui miserearis : ego sum 

 Tyrius Appollonius, patrie mee princeps. Deprecor te auxilium vite 

 mee." Piscator, ut vidit speciem juvenis, misericordia motus erigit 

 ilium et duxit infra tecta domus. Posuit epulas, quas habere potuit, 

 et ut plenius sue pietati satisfaceret, exuens se, tribunarium in duas partes 

 dividens, unam dedit juveni dicens : " toUe quod habeo et vade in civi- 

 tatem : forsitan invenies, qui tui misereatur. Si non invenies, hue ad ad 

 me revertere ! Paupertas quecunque sufficiat : piscemur simul. Illud 

 tamen admoneo te, ut, si quando dignitati tue redditus fueris, ne despicias 

 tribunarii paupertatem." Appollonius ait : " si non memor tui fuero, 

 iterum naufragium paciar, nee tui similem inveniam !" Et hec dicens 

 demonstrata sibi via ille carpens iter portas civitatis ingreditur. Dumque 

 cogitaret, unde peteret auxilium vite, vidit per plateam puerum nudum 

 currentem, oleo caput unctum, sabano precinctum, voce magna claman- 



