1898.] SMYTH — PERICLES AND APOLLOXIUS. 297 



tern et dicentem : " audite, cives omnes ! Audite peregrini et servi ! Qui 

 ablui vult, pergat gymnasium !" Audito hoc Appollonius exuens se 

 tribunarium ingreditur lavacrum, utitur liquore. Et dum singulos intue- 

 tur, querit sibi parem nee invenit. Et subito Altistratus, rex totius 

 regionis, ingressus est cum magna turba famulorum. Cum rex ludum 

 spere cum servis suis exerceret, admisit se Appollonius regi et decur- 

 rentem sustulit speram et subtili velocitate percussam ludenti regi 

 remisit. Tunc rex suis famulis ait : " recedite ; hie enim juvenis, ut sus- 

 picor, mihi comparandus est." Appollonius, ut audivit se laudari, con- 

 stanter accessit ad regem, Et accepto ciromate docta manu circumlavit 

 eum cum subtilitate. Deinde in solio gratissimo fovit eum et exeunte eo 

 ab officio discessit. Dixitque rex ad amicos suos post discessum adoles 

 centis : " juro vobis in veritate, melius me nunquam abluisse quam hodie, 

 beneficio adolescentis nescio cujus." Et respiciens unum de famulis 

 ait: "juvenis ille, qui mihi offieium fecit, vide, quis sit." Et ille secutus 

 juvenem vidit eum sordido tribunario indutum. Reversusque ad regem 

 ait: "juvenis ille naufragus est." Rex ait: " unde scis ?" Et ille: 

 " tacente illo habitus indicat causam." Ait rex : " vade celerius et die 

 ei : rogat te rex, ut venias ad cenam." Appollonius, ut audivit, acquievit 

 et cum famulo venit ad regem. Famulus prior ingressus ait ad regem : 

 " naufragus adest : sed propter sordidum habitum introire verecundatur." 

 Statimque rex jussit eum indui vestibus dignis et ad cenam ingredi. In- 

 gressus Appollonius triclinium regis contra regem assignato loco dis- 

 eubuit. Infertur prandium, deinde cena regalis. Appollonius cunctis 

 epulantibus non epulatur, sed aurum et argentum in ministerio regis diu 

 flens intuebatur. Tune unus de discumbentibus ad regem ait : " nisi 

 fallor, juvenis iste fortune regis invidet." Rex ait : "male suspiearis ; 

 nam mee fortune non invidet, sed plura se perdidisse testatur," Et 

 respiciens Appolionium hilari vultu ait : "juvenis, epulare nobiseum et 

 de deo meliora spera!" Et dum hortaretur juvenem, subito introivit filia 

 regis, virgo jam adulta, deditque osculum patri, deinde cunctis discum- 

 bentibus amicis. Que dum oscularetur singulos, reversa est ad patrem 

 et ait : " bone pater, quis est iste juvenis, qui contra te locum honoratum 

 tenet, qui multum dolet ?" Ait rex : " o duldis filia, juvenis iste naufragus 

 est et gymnasio mihi officio gratissime fecit, propter quod ad cenam 

 vocavi ilium. Quis autem sit, nescio. Sed si vis scire, interroga eum ; 

 te decet omnia nosse. Et forsitan, dum cognoveris, misereberis ei." 

 Hec audiens puella ad juvenem accessit et ait: " earissime, generositas 

 nobilitatem ostendit. Si tibi molestum non est, indica mihi nomen 

 tuum et casus tuos !" Et ille : " si nomen queris, in mare perdidi ; si 

 nobilitatem. Tyro reliqui." Ait puella : " apertius die, ut intelligam !" 

 Tunc Appollonius nomen suum et omnes casus exposuit. Finitoque 

 sermonis colloquio fundere lacrimas cepit. Quern ut vidit rex flentem, 

 ait filie : " nata duleis, peecasti : dum nomen et casus adolescentis peti- 

 visti, veteres ejus dolores renovasti. Ergo, duleis filia, ex quo jam scis 



