298 SMYTH — PERICLES AND APOLLONIUS. [Oct. 7, 



veritatem, justum est, ut liberalitatem tuam quasi regina ei ostendas." 

 Puella, ut audivit voluntatem patris, respiciens juvenem ait : " noster es, 

 Appolloni ! Depone merorem et a patre meo locupletaberis." Appol- 

 lonius cum gemitu et verecundia gratias egit. Tunc rex ait filie sue : 

 " Defer liram, ut cum cantu exhilares convivium !" Puella jussit afferri 

 sibi liram et cepit cum omni dulcedine liram percutere. Omnes eam 

 ceperunt laudore et dicere : " non potest melius, non potest dulcius 

 audiri." Inter quos solus AppoUonius tacuit. Ait ei rex : "Appolloni, 

 fedam rem facis. Omnes filiam meam in arte musica laudant : quare tu 

 solus vituperas ?" Ait ille : " bone rex, si permittis, dicam, quod sencio : 

 filia tua in artem musicam incessit et nondum didicit. Igitur jube mihi 

 tradi liram et statim scies, quod nescisti." Ait rex : " Appolloni, video te 

 eruditum in omnibus." Jussit sibi tradi liram et, egresso foras, corona 

 capitis eum decoravit. Accipiensque liram introivit in triclinium, pul- 

 sabat ante regem tanta dulcedine, ut omnes non Appollonium sed Ap- 

 pollinem crederent. Discumbentes cum rege dixerunt, quod nunquam 

 melius audissent nee vidissent. Filia regis hec audiens, respiciens 

 juvenem capta est in amorem ejus et ait ad patrem suum : " o pater, per- 

 mittas me dare juveni, quod mihi placet!" Rex ait: " permitto." Ilia 

 respiciens Appollonium ait : " magister Appolloni, accipe ex indulgentia 

 patris mei auri ducenta talenta, argenti libras quadringentas vestemque 

 copiosam, servos XX, ancillas X." Quibus ait : " afFerte quod promisi, et 

 presentibus amicis exponite in triclinio !" Jussu regine illata sunt omnia. 

 Laudant omnes liberalitatem puelle. Peracto convivio levaverunt se omnes 

 et valedicentes regi et regine dicesserunt. AppoUonius ait: " bone rex, 

 miserorum misericors, et tu regina, amatrix studiorum, valete !" Et respi- 

 ciens famulos, quos sibi regina donaverat, ait : " attollite, famuli, hec, que 

 mihi data sunt, et eamus et hospicium queramus !" Puella timens, ne ama- 

 torem perderet, tristis est facta. Respiciens ad patrem ait : " bone rex, et 

 pater optime, placet tibi, ut AppoUonius hodie ditatus abscedat, et quod 

 illi donavimus a malis hominibus rapiatur ?" Tunc rex festinus jussit illi 

 assignari aulam, ubi honeste quiesceret. Puella vero amore accensa 

 inquietam habuit noctem. Mane vero cubiculum patris adiit. Guam ut 

 vidit pater dixit : " quid est hoc, quod preter consuetudinem ita mane 

 evigilasti ?" Puella ait : " requiem habere non potero. Et ideo, carissime 

 pater, peto, ut me tradas juveni ad doctrinandam, quod potero artem 

 musicam et alia addiscere." Rex hec audiens gavisus est. Jussit ad se 

 juvenem vocari, cui ait: " Appolloni, filia mea multum cupit artem tuam 

 addiscere ; ideo rogo te, ut ei ostendas omnia que nosti, et ego mercedem 

 condignam tibi retribuam." Et ille : " domine, paratus sum voluntati ves- 

 tre satisfacere." Docuit puellam, sicut ipse didicit. Post hec cito puella 

 pre nimio amore juvenis infirmatur. Rex ut vidit filiam suam incurrisse 

 subito egritudinem, medicos vocavit. Illi vero venas et singulas partes cor- 

 poris tangebant et nullam egritudinem invenerunt. Post paucos dies Ires 

 juvenes nobilissimi, qui per longum tempus fiham suam in matrimonium 



