1898.] SMYTH — PERICLES AND APOLLONIUS. 301 



puella, quare estis sic derelicta ?" Vidit subtus caput ejus pecuniam po- 

 sitam et sub pecunia cartam scriptam et ait: " perquiramus, quid conti- 

 neter in carta !" Guam cum aperuisset, invenit titulum scriptum : 

 " quicunque hunc loculum invenerit peto, ut X aureos habeat et X funeri 

 impendat. Hoc enim corpus multas lacrimas reliquit parentibus et do- 

 lores amaros. Quodsi aliud fecerit, quam quod dolor exposcit, ultimum 

 diem incidat, nee sit qui corpus ejus sepulture commendet !" Perlectis 

 autem cartulis ad servos suos ait ; " prestemus corpori, quod dolor ex- 

 poscit ! Juro vobis per spem vite mee, in hoc funere amplius me eroga- 

 turum, quam dolor imperat." Continuo jubet parari rogum ; sed cum 

 edificatur atque componitur, supervenit discipulus medici, aspectu ado- 

 lescens et, quantum ad ingenium pertinet, senex. Hie cum corpus spe- 

 ciosum super rogum positum vidisset, intuens eum magister ait : " bene 

 venisti : hec enim hora expectavit te. Tolle ampulam unguenti et, 

 quod supremum est de funere, beneficio superfunde sepulture !" Venit 

 juvenis ad corpus puelle, extraxit de pectore vestes, fudit unguentum 

 tractans manu, Totum corpus ad precordia vivere sensit. Obstupuit 

 juvenis, palpat venas et indicia rimatur narium, labia labiis probat, sen- 

 sit vitam cum morte luctantem et ait ad servos suos : " supponite faculas 

 per Iin angulos lente et temperate !" Quo facto sanguis ille, qui coagu- 

 latus erat, liquefactus est. Quod ut vidit juvenis, ait magistro : " puella, 

 quam dicis mortuam, vivit. Et ut faciliu? mihi possis credere, experi- 

 mento satisfaciam." His dictis tulit puellam et in cubiculum suum 

 posuit, calefaciens oleum madefecit lanam et posuit super pectus ejus. 

 Sanguis vero ille, qui intus coagulatus fuerat, accepto tepore liquefactus 

 est, cepitque spiritus per medullas descendere. Venis itaque patefactis 

 aperuit oculos et recipiens spiritum ait : " qualis tu es, non tangas aliter, 

 quam oportet tangere, quia filia regis sum et regis uxor." Juvenis hoc 

 audiens gaudio plenus introivit ad magistrum in cubiculum et ait : " ecce, 

 magister, puella vivit." Qui ait : " probo peritiam, artem laudo, pruden- 

 ciam, miror diligentiam. Et audi, discipule : nolo te artis tue esse in- 

 gratum ; accipe mercedem. Hec enim puella multam pecuniam secum 

 attulit." Et jussit eam salubribus vesci cibis et fomentis optimis recreari. 

 Post paucos dies, ut cognovit eam regio genere ortam esse, adhibitis 

 amicis filiam sibi adoptavit. Et ut rogabatur ab ea cum lacrimis, ne ab 

 aliquo tangeretur, inter sacerdotes Diane templi eam cum feminis misit, 

 ut inviolabiliter servaretur. Inter hec dum Appollonius navigat cum in- 

 genti luctu, gubernante deo applicavit Tharso et descendens a rati petiit 

 domum Stranguilionis et Dyonisiadis. Quos cum salutasset, omnes casus 

 suos exposuit eis dicens : " cum dolore mortua est conjux mea ; tamen 

 filia est servata, de qua gaudeo. Et ideo, sicut in vobis confido, (Amis- 

 sum regnum, quod mihi servatur, accipere volo neque ad socerum re- 

 vertar, cujus in mari perdidi filiam, sed agam potius opera mercatoris) : 

 vobis commendo filiam meam, ut cum filia vestra Philomacia nomine 

 nutriatur, et ut filia mea vocetur Tharsia. Preterea uxoris mee nutri- 



