1898.] SMYTH — PERICLES AND APOLLONIUS. 305 



cui lacrimas propines nisi mihi ?" Et jurabant, ne hec verba cuiquam 

 proderent, et ceperunt adventum aliorum expectare. Venerunt multi. 

 Dantes pecuniam intrabant, flentes exibant. Postea obtulit pecuniam le- 

 noni dicens : " ecce precium virgini tatis mee ! Leno ait: "Vide, ut 

 cotidie tantas pecunias afferas ! " Altera die iterum ait ad eum : 

 " ecce precium virginitatis mee, quam lacrimis et precibus custodio." 

 Iratus leno audiens, quod virgo esset, vocat villicum puellarum et ait : 

 " due earn ad te et frange nodum virginitatis ejus!" Cumque eam 

 villicus duxissetin cubiculum, dixit ad eam : " die mihi, si virgo es." At 

 ilia: " quamdiu deus vult, virgo sum." At ille : " unde tantam tulist 

 pecuniam ? " Puella ait : "lacrimis profusis exponens casus meos rogavi 

 homines, ut misericordiam virginitatis mee haberent." Et prosternens se 

 pedibus eius ait: " miserere mei, domine, subveni captive regis filie ! ne 

 violes me ! " At ille : " leno est avarus : nescio, si possis virgo perman- 

 ere." At ilia : " studiis liberalibus. Erudita sum et in genere musicali 

 possum modulari. Due me in forum ! Ibi poteris facundiam meam au- 

 dire : proponam questiones populo et proposita solvam et hac arte ap- 

 plicabo pecunias cotidie." At ille : " mihi bene placet." Omnis populus 

 cucurrit ad virginem videndam. At ilia aggreditur facundiam studiorum ; 

 questiones sibi proponi jubet, omnes clare solvit. Tunc clamor populi 

 factus est magnus circa eam et multam pecuniam a populo recepit. 

 Athanagora vero illam integra virginitate ut unicam filiam custodiebat, 

 ita ut eam donis multis villico commendaret. Cum hec ageren- 

 tur, venit AppoUonius XIIIT anno jam transacto ad domum Stran- 

 guilionis et Dyonisiadis in civitatem Tharsum. Ouem cum vidisset 

 Stranguilio, perrexit rabido cursu dixitque uxori sue Dyonisiade : " dixisti 

 Appollonium naufragium fecisse : ecce venit ad repetendam filiam suam I 

 Quid dicturi sumus patri pro filia ? " Et ilia dixit: " miser vir et ego 

 conjux ! Accipiamus vestes lugubres et perfundamus lacrim.as ! Et 

 credet nobis, quod filia ejus morte naturali defuncta est." Cum hec ita 

 dicerent, intravit AppoUonius. Ut vero vidit eos lugubri veste indutos, 

 ait : " quare in adventu meo funditis lacrimas ? Credo, quod iste lacrime 

 non sunt vestre sed mee." Ait mulier nequam : " utinam ad aures tuas 

 alius et non ego aut conjux meus diceret, quod jam dicam ! Tharsia, 

 filia tua, subito defuncta est." AppoUonius hoc audiens, totum corpus 

 ejus contremuit, diuque defixus stetit. Tandem resumpto spiritu intuens 

 mulierem ait : " o mulier, si filia mea defuncta est, ut dicis, numquid et 

 pecunia ac vestes simulque ornamenta perierunt ? " Ait ilia: " aliqua 

 sunt, aliqua perierunt." Et dixerunt : " crede nobis, quia credidimus, 

 ut filiam tuam viventem invenires. Et ut scias nos non esse mentitos, 

 habemus testimonium : cives enim nostri memores beneficiorum tuorum 

 in proximo litore ex ere collato filie tue monumentum fecerunt, quod 

 potes videre." AppoUonius credens eam esse defunctam ad famulos 

 ait: "toUite hec, famuli, et ferte ad navem ! Ego vadamj ad filie 

 mee monumentum." Legit titulum sicut superius est scriptum. 



