306 SMYTH — PERICLES AND APOLLONIUS. [Oct. 7, 



Stetit quasi extra se maledicens oculos proprios et ait: "o cru- 

 deles oculi, potuistis titulum filie mee cemere, non potuistis la- 

 crimas fundere ! " Hiis dictis ad navem perrexit et ait famulis suis : 

 "projicite me, quero, in profunditatem navis ; cupio enim in undis 

 exhalare spiritum." Et dum prosperis navigat ventis Tyrum reversurus, 

 siibito mutatum est pelagus, et per diversa maris discrimina naves jacta- 

 bantur. Omnibus autem deum rogantibus ad Machilenam civitatem, in 

 qua erat filia sua Tharsia, venerunt. Gubernator autem cum omnibus 

 magnum plausum dedit. Ait Appollonius : " quis sonus hilaritatis aures 

 mea»percussit ? " Ait gubernator: " gaude, domine, quia hodie Neptu- 

 nalia celebrantur." Appollonius ingemuit et ait : " et omnes diem festum 

 celebrent preter me!" Tunc vocavit dispensatorem suum et ait ei : 

 " sufficiat famulis meis pena mea ac dolor — dona eis X aureos, et emant, 

 si que voluerint, et diem festum celebrent. Et quicunque vocaverit me 

 vel gaudium mihi fecerit, crura illorum frangi jubeo." Dispensator itaque 

 emit necessaria et rediit ad navem. Cum igitur inter omnes naves navis 

 Appollonii honoracior esset, cum magno convivio ceteris melius celebrant 

 naute Appollonii, Athenagora, qui Tharsiuni diligebat, juxta navem in 

 litore ambulabat viditque navem Appollonii et ait: "amici, ecce navis 

 ista mihi placet, quam video decenter esse paratam." Naute, ut audiunt 

 suam navem laudari, dixerunt ei : "o domine, rogamus, in navem nos- 

 tram ascendatis." Et ille : "mihi placet." Ascendit et libenti animo 

 discubuit posiutque decem aureos in mensa et ait : " ecce, ne frustra me 

 invitaveritis ! " Et dixerunt : " domine regraciamur vobis." Cum autem 

 princeps vidisset omnes discumbentes, ait: "quis est dominus navis ? " 

 Ait gubernator : " dominus navis in luctu moratur, jacet inferius et opsti- 

 nat : in mari conjugem perdidit et in terra filiam." Athanagora ait uni 

 servo, Ardalio nomine : " dabo tibi duos aureos ; tantum descende et die 

 ei: " rogat te princeps civitatis hujus : procede de tenebris ad lucem ! " 

 Ait juvenis : " non possum aureis tuis crura mea reparare. Ouere alium, 

 quia jussit, ut quicunque eum appellaverit, crura ejus frangantur." 

 Athanagora ait: "banc legem vobis constituit, non mihi; ego autem 

 descendam ad eum. Dicito mihi, quis vocatur." At ille: "Appollonius." 

 Audito hoc nomine ait intra se : " et Tharsia appellavit patrem suum 

 Appollonium." Descendit ad eum. Quern ut vidit barba, capite squali- 

 dum, submissa voce dixit : " ave AppoUoni ! " Appollonius ut audivit, 

 putans se ab aliquo servorum suoruni appellari, turbulento vultu respi- 

 ciens vidit ignotum hominem, honestum et decorum. Siluit. Ait prin- 

 ceps : "scio te mirari, quod ego ignotus te appellavi. Disce, quia prin- 

 ceps sum hujus civitatis, Athanagora nomine. Descendi ad litus ad 

 naves contuendas, inter ceteras vidi navem tuam decenter ornatam et 

 amavi aspectum eius. Invitatus eram a nautis tuis. Ascendi et libenti 

 animo discubui. Inquisivi dominum navis. Quern dixerunt in luctu 

 grandi esse ; quod et video. Propter quod ad te descendi, ut de 

 tenebris producerem te ad lucem. Spero autem, quia dabit tibi deus 



