1898.] SMYTH — PERICLES AND APOLLONIUS. 307 



post luctum gaudium." Appollonius levavit caput et ait: "quisquis 

 es, domine, vade in pace ! Ego autem non sum dignus epulari et 

 ideo amplius vivere nolo." Athanagora confusus ascendit in superiora 

 navis et dixit: "non valeo persuadere domino vestro, ut ad lucem 

 exeat. Quid faciam, ut revocem a proposito mortis?" Vocavit unum 

 de pueris suis et ait: "vade ad lenonem et roga eum, ut mittat ad me 

 Tliarsiam. Habet enim sapienciam et sermonem suavem ; potest 

 eum forsitan exhortari, ne talis taliter moriatur." Venit igitur puella ad 

 navem, ad quam ait Athanagora : " veni ad me Tharsia domina ! Hie 

 est necessaria ars studiorum tuorum, ut consoleris dominum navis in 

 tenebris sedentem et ut provoces eum exire ad lucem, quia nimis dolet 

 pro conjuge sua et filia. Accede ergo ad eum et suade, ut ad lucem 

 veniat, quia forte deus per te luctum suum in gaudium convertet. Si 

 enim hoc poteris facere, dabo tibi XXX sestercias auri et totidem argenti 

 et XXX dies redimam te a lenone.' Puella hec audiens constanter ad 

 eum descendit et humili voce salutavit eum dicens : "salve, quicunque 

 es, salve et letare ! Scias, quia innocens virgo, que virginitatem suam 

 inter naufragia sua et castitatem inviolatam conservavit, te salutat." 

 Tunc in carminibus cepit modulata voce cantare in magna dulcedine, 

 intantum quod mirabatur Appollonius. Et dixit cantando ea que hie 

 sequuntur : 



" Per sortes gradior, sed sortum conscia non sum, 

 Sic spinis rosa non scit violari et ullis. 

 Corruit et raptor gladii ferientis ab ictu. 

 Tradita lenoni non sum violata pudore. 

 Vulnera cessassent animi, lacrimeque deessent, 

 Nulla etenim melior si nossem certa parentes. 

 Unica regalis generis sum stirpe creata. 

 Ipsa jubente jleo letari credo aliquando. 

 Fuge modo lacrimas, curam dissolve molestam, 

 Redde polo faciem mentemque ad sidera tolle ! 

 Jam deus est hominum plasmator, rector et auctor : 

 Non sniet has lacrimas casso finire labore!" 



Ad hec Appollonius levavit oculos et, ut vidit puellam, engemuit et 

 ait : " heu mihi misero ! quamdiu luctabor ? Gratias ago prudencie tue et 

 nolilitati. Hanc vicem rependo, ut memor tui sim. Ouando letari licet, 

 regni mei viribus levabor : forsitan, ut dicis, regio genere orta est, nata- 

 libus parentum tuorum representaberis. Nunc accipe centum aureos et 

 recede ! Noli me appellare ; recenti enim luctu renovata calamitate 

 tabesco !" 



Puella accepds aureis abire cepit. Et ait ad eam Athanagora : " quo 

 vadis, Tharsia ? Sine effectu laborasti ? Non potuisti facere misericordiam 

 ac subvenire homini interhcienti se .'*" Et ait Tharsia : " omnia, quecunque 

 potui, feci, et datis mihi centum aureis abire rogavit." Athanagora ait- 



