310 SMYTH — PERICLES AND APOLLONIUS. [Oct. 7, 



cupidissimus leno, quantum erat in eo, . . . . ejus corruptionem et con- 



fusionem perpetuam procurabat nee a malicia sua prece nee precio 



desistere volebat. Facite ergo filie mee vindictam !" Omnes una voce 



dixerunt : " domine, leno vivus comburatur, et divicie eius puelle 



dentur." Protinus adducitur leno et coram omnibus in igne ponitur et 



totaliter comburitur. Tharsia ait villico : " dono tibi libertatem, quia 



beneficio tuo et civium virgo permansi." Et donavit ei ducentos aureos 



et libertatem. Libertatem vero cunctis puellis coram se presentatis per- 



donavit et dixit : " quidcunque de corpore vestro actenus .... servistis, 



ex hoc libere estote." Appollonius loquitur ad populum dicens : " gratias 



vobis reddo de beneficiis vestris mihi et filie mee factis. Nunc ergo 



tribuo vobis auri pondera quinquaginta." Illi ei capita sua inclinabant 



gracias referentes. Gives vero statuam Appollonii in medio civitatis 



fecerunt et in basi scripserunt. " Tyrio Appollonio, restauratori domuum 



nostrarum, et Tharsie, sanctissime filie ejus, virgini." Intra paucos dies 



Appollonius tradidit filiam suam in conjugem Athanagore cum ingenti 



leticia totius civitatis. Et cum genero et filia navigans, cum omnibus suis 



volens per Tharsum profiscendo in patriam suam ire, in sompnis admoni- 



tus est per angelum, ut Ephesum descenderet et intraret templum 



Ephesiorum cum filia et genero suo ibique omnes casus suos alta voce 



exponeret, quos passus esset a juventute sua. Postea veniret Tharsum et 



vindicaret filiam suam. Appollonius expergefactus omnia indicavit 



genero et filie sue. Et illi dixerunt: " fac, domine, quod tibi videtur."^ 



Tunc jussit gubernatori navigare Ephesum. Qui cum descendisset 



ratim, cum suis templum petiit, ubi conjux sua inter sacerdotes sancte vixit. 



Rogavit, ut templum ei aperiretur. Quod et factum est. Hec audiens 



uxor eius, quod quidam rex venerat cum filia et genero, gemmis regalibus 



ornavit caput suum et induit se vesta purpurea et cum honesto comitatu 



templum intravit. Erat enim nimis pulchra et ob nimium castitatis amo- 



rem asserebant omnes nuUam tam gratam esse virginem. Quam videns 



Appollonius in nuUo noticiam eius habebat. Misit se ad pedes eius cum 



filia sua et genero ; tantus enim splendor eius pulchritudinis imminebat, ut 



ipsa Diana esse videntibus putaretur. Statim in templo optulit munera pre- 



ciosa. Et post hec cepit Appollonius dicere, sicut ei angelus in sompnis 



dixerat : "ego ab adolescencia rex, natus Tyrus, Appollonius nominatus, 



cum ad omnem scientiam pervenissem, regis iniqui Antiochi questionem 



exsolvi, ut eius filiam acciperem. Ille vero eam defloraverat ac in impietate 



sua continue tenuit : et me occidere conabatur. Fugam petii et in mari 



omnia perdidi. Et post hec a rege Altistrate gratissime susceptus intan- 



tum eius benevolentiam sum expertus, ut fiHam suam mihi in uxorem 



daret. Deinde mortuo Antiocho cum properarem ad regnum percipien- 



dum, uxorem meam mecum duxi. Hanc filiam in mari peperit uxor mea, 



de cujus partu defuncta est. Quam ego cum XX sisterciis auri in loculo 



clausam in mare misi, ut inventa digne sepeliretur. Et hanc filiam 



meam nutriendam nequissimus hominibus commendavi et superiores 



