710 Arpdd v. Degen und Ignaz Dörfler, 



Jene auf den Hochgebirgen Dalmatiens und des westlichen Albaniens (in monte Kiore et Cika (Acroce- 

 raunia), Olycika ad Janina leg. Baldacci !) entspricht hingegen der Beschreibung der V. elegantnhi Schott 

 in Ost. bot. Wochenbl. 1857, p. 167! 



73. Viola Dörfleri Degen nova spec. (Taf. II, Fig. Ab, c). 

 E sectione »Melaniuin'<. Perennis. 



Densissime caespitosa; foliis dense et breviter hirtis, secus caules (non radicantes) digitales, abbre- 

 viatos, caspitosos, confertis; inferioribus ovato-oblongis, petiolo subaequilongo suffultis, superioribus 

 oblongis; stipulis multifidis, laciniis lateralibus linearibus, terminali petiolulata, folio simili; caules 

 retrorsum hirti, superne glabrescentes; bracteae infra flexuram caulis insertae; latae, trianguläres, ses- 

 siles, margine glanduloso-ciliatae; sepala oblongo-lanceolata, acutiuscula margine niembranaceo-denti- 

 culata, apice erosula, appendicibus magnis, auricul aeformibus, sepalis ipsis fere duplo latio- 

 ribus, divaricatis, crispulis, basi angustioribus, margine erosulo-denticulatis aucta; flores speciosissimi; 

 petala intense violacea ' extus pallidiora, intus basin versus vitellino-maculata, omnia integerrima, supe- 

 riora latiora ac longa, reniformia, basi late cuneata, lateralia angustiora, rotundata, basi cuneata, inferius 

 late reniforme, calcare (sepalis duplo longiore) petalis aequilongo. crasso, sensim deorsum curvato, vio- 

 laceo suffultum; Capsula.... 



Habitat in cacumine montis Kaimakealan Macedoniae centralis, ubi alt. 2500 m. s. m. territorio extensa 

 (mico-schist.) floribus numerosis ornat. * 



Die 5. Julii 1893 detexit J. Dörfler. (Exsicc. Nr. 71.) 



Violarum Europaearum longe pulcherrima, caespitibus floribus magnis numerosissimis (e. c. in caespite 

 unico flores 60!) obsitis speciosissima! 



Caules 4 — 6cm alti, folia (cum petiolo) 1— 2cm longa, 3 — 5 mm lata; sepala 1 cm longa, 3 mm lata; 

 appendices 3 mm longae, ö mm latae; calcar \0— 12mm longus; petala superiora \ö nun lata, 13 ;;zw 

 longa; lateralia \0 mm lata, 14 mm longa; ima \5 vtm lata, 8 nun longa. 



Affinis V. Olympicae Boiss. (vix Griseb.), differt calcare duplo longiore, sepalis latioribus appendi- 

 ciumque forma, floribus insuper duplo majoribus. 



A V. speciosa Pant. (vid. spec. orig.!) differt indumento foliorum, appendicium forma, calcare multo 

 longiore, crassiore; bractearumque forma. 



74. Viola AUchariensis G. Beck apud Dorfler, Katal.d. Wiener bot.Tauschver. 1894, p.6. (Taf IV, Fig. 9.) 

 E sectione >'Melaninm«, perennis, radice fusiformi pluricipite, caulibus gracilibus ramosis, infra 



sublignosis, dense foliosis, spithameis, unacum foliis pube densi, brevi tomentosulis, cinerascentibus, 

 apicem versus calvescentibus, foliis inferioribus e basi longissime cuneato-elliptico-spathulatis, margine 

 pauce serratis, superioribus sensim angustioribus, subintegris, sublinearibus, apice obtusis, stipulis 

 2 — 5 fidis, lobis interioribus foliis aequilongis iisque similibus, exterioribus brevioribus, angustioribus; 

 pedunculis solitariis, axillaribus, longissimis erectis, axim superantibus, superne bibracteolatis cumque 

 calyce glabrescentibus, sepalis oblongo lanceolatis, acutis, margine integris vel erosulis, appendici- 

 bus subquadratis saepius emarginatis praeditis; floribus e maximis, petalis late obovato-rotundis, in- 

 tense purpureo-violaceis, lateralibus basin versus barbulatis ; inferiore e basi cuneata obovato-triangulari 

 vel subobcordato; calcare plumbeo brevi, cylindrico, recto vel paullo sursum curvato appendices duplo 

 superante. Capsula calyce breviore, oblonga glabra, seminibus ovoideis. — Folia inferiora 3 — 3'/j, c;« 

 longa, 4 — 6mnt lata, summa ad 4 cm longa, 2 nun lata; sepala cum appendice 1 cm longa, 2'/^ — o nun 

 lata, hie 3mm longus latusque; limbus 2^/^ — S^^cm longus, 2 — 3cm latus, petala superiora l^^cm 

 longa, \ 7 mm lata., inferius 13w;Mlongum, 12 mm \atum. 



Macedonia centralis. In declivibus saxosis ad fodinas arsenici prope AUchar, ubi anno 1891 detexit 

 Dir. R. Hofmann; iterum legit Idibus Maus a. 1893 J. Dörfler. (Exsicc. No. 73.) 



1 Melhylviolett. 



2 Bildet durch massenhaftes Auftreten einen reizenden Schmuck der Gipfclrcgion ! 



