376 MiciiELE Medici 



noil difflnnt Uqu'iilum , et ciitn ipso tliffluat corpus sem'mis , 

 seu corpus fitturi pulli: est enim tarn tenerum, ut plane d'lf- 

 fluat albumme hqitidnis. Nobis igitiir est opus non solum 

 tructare corpus illud tenerum futuri jndli , sed ad examen tru- 

 tinae revocare , et pondus ejus dcprehendere. Unde diversi- 

 mode tentata res , ac tandem incidiwus in admirahile quid- 

 dam, quo factum est , ut non solum tuto , ac facile tract are 

 potuerimus , ac ponderare corpusculum illud futuri pulli, sed 

 sese objecerit oculis quiddam aliud etiam nobilius , inexpecta- 

 tmn , et vix credibile. Ovum igitur , quod incubatum non ex- 

 pertum fuerit , per elixationem concrescere cogebamus ; ac turn, 

 detracto putamine , membranis , atque albuminibus , quaere- 

 bamus ad superficiem vitelli amnium pulli, et nihil tale de- 

 prehendebamus. Et quum res videretur niomenti maximi , re 

 repetita miUies,pullus ad superficiem vitelli numquam inventus. 

 Angebatur igitur animus. Perlustrabat enini diligenter etiam al- 

 bumen ad contactum vitelli positum, et nihil ullibi cicatriculae 

 observabatur. Quare itum est in viscera vitelli, ac denuini in ipsa 

 media parte ejus deprehensum spatium globosum , magna ex 

 parte vacuum; et quod reliquum est, plernitn semiconcreto 

 quodam corpusculo candido , non diffluente quidem, sed sum- 

 mae teneritudinis , et quod suavissimo quodam sapore sapit, 

 si gustetur. Rem perstringam paucis. Neque enim est hie lo- 

 cus de hac admirabili observatione fuse disserere. Pullus , qui 

 ante elixationem occupabat superficiem vitelli , in elixatione 

 se proripit cum toto sua saccule ab eadem superficie , et se 

 abdit , ac se red pit cum impetu in centrum ejusdem vitelli , 

 et cvaporat Uquidum tenuissimum , quod sacculus continet , 

 quod est purissima lympha igne non concrescens , sed evane- 

 scens. Qua proinde evanescente , relinquitur illud spathun su- 

 brotundum maxima ex parte vacuum : et quae superest moles 

 seminis, seu corpusculum futuri pulli , durescit per Uxationem 

 quantum potest, et obit in tenerrimum illud candidurn , suis 

 partibus levissime cohaerens , et implens quod est reliquum 

 UUus inanis spatii. Dopo di die pieno di ineraviglia esclaina. 

 Oh autem vos , quicumque estis in re anatomica, et physico-me- 

 chanica versati, exponite mihi problema hoc, qua nempe ra- 

 tione fiat , ut pullus cum toto saccule sui aninii statim ad 



