520 J. JOSEPHI BlANCONI 



numquam aliiul fnisse ab illo quod fuit jam ab initio; 

 et possibile est explicatioiiem prof'erre, siniplicem sane et 

 planam, de singulari boo statu rej^ionis quiu necesse sit con- 

 fugere ad pbocuomena p,eologica niagni momenti ; sed nos 

 banc expUcationem inquirere nequimus nisi postqnam con- 

 sideraverimus totani illam regiouem in qua sunt Caspium 

 mare et Aral , a qua foitasse Maris iiigri vicissitudines 

 potissimum pendent. 



Si propter incertitudines vel obscuritates quasdam, quae 

 in observationibus ilkistrinm geologorum Dubois , Eickwald, 

 et Hiiot (1) cirra oras Euxini occurrere mihi visae sunt, 

 ego iiias praeterivi , et ad eas tantum confugi,quae aVerneuIl 

 traduntur, opera tamen eorundem niagno nobis adjumento 

 eruiit, una cutu illo clar. Hommaire de Hell (2), modo, cum 

 argumentum aggredimur de terrenis Aralo-Caspianis. 



87. --Idem ipsum terrenum vulgo chile Steppe quod vidimus 

 b'.icusque in oris Ponti Euxini , illud est etiam quod in- 

 togit Istbmum, dividens boo mare a mari Caspio, nee non 

 aliam omnem extensionem immensam ad lacum Aral ad 

 Volga etc. [retro n.° 71.). Testatur de boc ipse jam plu- 

 ries memoratus Verneuil , qui egregie perlustraverat ter- 

 renum hoc in Crimea, cujus verba jam supra attuli, et 

 videlicet Terrenum Odessae , Crimeae etc. ~ se pursidve sur 

 tous les r'wes septentrionales de la mer noire , et s' eteiul jus- 

 qu' a la mer Caspienne ^ formant ainsi le terrain de ces 

 steppes immenses qui separent ces deux mers (3). Quam si- 

 militudinem, vel potius identitatem confirmat ille magno in 

 opere nuper edito una cum pcrillustribus Murcbison , et 

 Kayserling (4) in qua terrenum ipsum nuncupatur Aralo- 



(1) Fateor, pro rei veritate, non satis exploralura esse a me argiimenUim hoc 

 de teiTciio Aralo-Caspiano sive delle Steppe. Cnnfido iteniin ad idem me redire 

 posse , tiira cum operilnis recentioribus piacditus rem intiiiiseciis investigare po- 

 tem. Idqiie faciam , Deo favcnte, pro viiibiis, et nmiii cura ad illud intendam, 

 nam milii pcisiiasiim est maximam liiccm ex faclis geologicis Aralo-Ca$i)iams , 

 ad iivpotesim meara de mari mcdilcrraneo , venturam. 



(2) Hnmmaiie de Hell. Les Steppes de la mer Caspienne. Paris. 1845. 



(3) Verneuil. Geohigie de la Crimee pag. 12. 



(4) G^iilogie de la Russie d" Eiunpc el des montagnes de 1' Oural — Bullelia 

 de la Soc. G6ol. 1846. T. 3. pag. 383. 



