De Josepho Mezzofantio. Sermo II. 183 



parens omnium ilium dederit. Quae cum ita sint , quis in 

 tantis doctoium hominum senteritiis, et comparatis monu- 

 mentis certiora adhuc testimonia penjuiret ad fidem di- 

 ctis hal)endam, cum exposita veritate nihil possit esse evi- 

 dentius ? Hue autem cum advenerit sermo, occasio potius 

 et opportunitas videretur ohlata perquirendi modi, quo tarn 

 multas Bonouiae sine magistris linguas didicerit, nee itinera 

 et diuturnas peregrinationes susceperit? Duabus solum Unguis 

 dedit operam, Latinorum scilicet et Graecorum. Hanc didi- 

 cit apud sumnium virum Emmanuelem aPonte, cujus celcbri- 

 tas in hoc lyceo magno viget adhuc, et gloriosa manebit in 

 omne aevum. Recordor equidem optimum ilium senem , cu- 

 jus lateri adstabat inclyta et illustris foemina Clotildes Tam- 

 broni quam Graecis litteris is ita instituerat , ut in Docto- 

 rum numero ea quoque percenseretur ; dum auditoribus, in- 

 ter quos feliciter numerabar et ipse, de Mezzofantii inge- 

 nio et sapientia sermo esset habendus, una mente unaque 

 voce eurn sic extoUebant ambo , ut in eum laudes innume- 

 rabiles congererent. Profecto quae de Mezzofantio dicuntur, 

 ut plurimum incredibilia videntur, procerto autem sunt inau- 

 dita. Quaenam est revera humanae mentis facultas , quae- 

 nam in homine vis ingenii qua, sine aliorum adjumento, quis- 

 quam tam multis imbui Unguis possit, ut superius dixeram , 

 easque arripere , praeter Mezzofautium ? Firma et tenax me- 

 moria , qua immensos rerum et verborum thesauros retine- 

 bat, non ne adeo fuit siugularis ut nonnulli cam referentes 

 quiddam excogitatum et inventum dicere putarentur ? Ad 

 honoris et gloriae amplificationem confugiant qui meri- 

 torum inopia ad inventa compolluntur, ut perquisitis et in- 

 digtiis indulgeant laudationibus ; sed ab hoc tristi consilio- 

 rum genere abhorret qui illorum multas et praeclaras , ut 

 de Mezzofantio nunc contigit , refert virtutes , quarum de- 

 monstrationi, potius quam istae desint, deficiunt verba. Quis- 

 nam auimi impetu non incitatur ad laudes , dum quod an- 

 tea referebam perpenditur, hoc est, tara multas didicisse 

 linguas sine magistris ? Equidem humanam effugit mentem 

 peregriiiis Unguis se uno magistro studere , exterasque se 

 doctore condiscere. Hie vero minime reticendum puto, Mez- 



