De Josepho Mezzofantio. Sermo II. 193 



se credidcilnt ad repellendas accusatloiies , quibus Romani 

 Imperii adversarii hiijus urbes , imo Roniam ipsam abjiciunt, 

 earuiiicjue conantiir existimationem et ornameiita convellere. 

 Haec cnm refero baud sileam in Opere, quod CatboUcam 

 niincupant CiviUtatem, vebeinenter invebi in eos qui hujus- 

 modi inferunt injurias, quorum falsitatem ut apertam red- 

 dant cgregii Operis scriptores adduiit : non ne floruit Ro- 

 mae Mezzofantius in saeculorum serie Unguarum peritia 

 unus ? Non ne Sapientes alii, inter quos Venturobus et Ran- 

 zanius? Quae cum paucos ante dies legerem , laetanduni 

 quidem mibi fuit, gravissimorum virorum sententia judica- 

 tum fuisse pro merito et virtutibus nostrorum civium , qui 

 nedum communom patriam boc est Bononiam exornavere , 

 sed ab liac ipsa fluxerunt Academia, e qua nunc etiain tam- 

 quam a fonte et seminario hauriri possent permuiti, quos 

 nunc alloquor, scientia et doctrina mirabiles. Locuples bn- 

 guaruin cognitor, quem bncusque adinirati sumus,visus est 

 nonnuUis Societatem fraudavisse quod sobim in sua mente 

 conditos sibi servavisset notionum tbesauros, quorum sum- 

 ma cum utiUtate particlpem earn facere potuisset. Arbitra- 

 bantur enim eum nedum elementa noscere quae idiomatibus 

 omnibus sunt communia, sed etiam analogias quibus inter se 

 pecubariter ncctuntur , ita quidem ut si notam reddidisset 

 metbodum,qua usus fuerat in acquirenda perceptarum rerum 

 immensitate quam sibi comparaverat , aUis etiam viani stra- 

 visset ad acquisitionem, quam avide cupiunt, sed difficilbme 

 consequuntur singularem; uno verbo , optavissent Philoso- 

 pbiam Hnguarum a metbodo ductam quam sibi proposue- 

 rat, et in suis studiis et meditationi])us statuerat. Optan- 

 dum quidem ut bujusmodi implerentur desideria. Sed mi- 

 nime mirandum puto si a Mezzofantio bis satisfieri non 

 potuerit. In priniis cnim in memoriam redigite Unguarum 

 numerum quas tenebat, quas loquebatur; age vero ut ser- 

 varet et retineret omnes, non ne assidua et velieniens ad 

 eas appbcata ipsi nccessaria erat magna cum vobmtate oc- 

 cupatio? Hanc autcm cum relaxare nunquam , sed conti- 

 nenter ct sine intermissione exercere debuisset , futurum ne 

 erat ut is diffioiHimum optatum opus ebicubrare, et elabo- 

 T. V. 25 



