De Josepho Mezzofantio. Sermo II. 1 95 



quot quantisque honoribus, praemiis, et spleiidore tleco- 

 raiidns Mezzofaiitins non fuisset , cvijus iniinortale nieiitum 

 emiimit , et longe caeteris excelliiit? Sed quae referenda 

 supersuiit hac in re me dicentem examinant, et excruciant ; 

 aiigor eiiim animo et moerore si vel ad ejus vitae occasum, 

 vcl ad ea quae subsecuta sunt, mentem revolvo. Haec au- 

 tem brevi attingam , ne oratione refricato vuhiere augeatur 

 dolor. Adversa correptus valetudine in morbuin incidit an- 

 no niillesimo octingentesimo quadragesimo octavo, ex (juo 

 oninino non convaluit. Romae calamitatibus afflictus, mul- 

 toque gravius vebementiusque fractus discessu Pontificis, 

 nova perculsus aegrotatione , pleuritidis acerbitate confectus, 

 tertio idus Mart. A. Millesimo octingentesimo quadragesi- 

 mo nono decessit. Honores, qui niortuo habendi fuissent 

 non vulgares, parci humiles (ne dicam inopes) : sepulcrum 

 item nullius majestatis, sed simplicis formae et speciei, il- 

 ium tegit et abdit in Ecclesia Sancti Honuphrii, quam 

 ornat etiam et decorat alterum aeque simplex et humile 

 summi Torquati Tassii. Miserrima et indecora haec positio, 

 quae tantis certe non congruit viris in ea praesertim urbe, 

 ubi splendidae sepulcrorum extolluntur series, suggerere quo- 

 da mmodo videtur consilium Mezzofantii simulacri locandi in 

 hisce aedibus quae, cum doctorum hominum referant ima- 

 gines bene multas, non solum ipsi esset ornamentum hono- 

 ris, monumentum gloriae et laudis insigne , sed nostris 

 adolescentibus summopere perutile, Palcani etiam judicio ; 

 hie enim cum Eustachium Zanottum laudavisset, ejusque 

 obitum lacrimis prosequeretur , alte haec signanda reliquit. 

 Utinam quae ornameuta in Zanottum plurima et maxima 

 Bononienses congessinius , ea m.ultos e nostris adolescentibus 

 ad bene de litteris niercndum adjiciant et excitent ! Hie enim 

 meo judicio est honorum, qui summis viris tribuuntur, fnt- 

 ctus vel uberrimm. 



