406 J. Jos. BlANCONI 



VENUS DESHAYESIANA. Nobis. 

 ( Tabula 24. ) 



v. tesfa transversa ovata, transversim costulata, costis pla- 

 nulatis , quibusdam antice bifidis ; fulva , Uneis angulatis 

 briinneis diffiisis picta ; marg'mb brunnescente. 



Perelegans conchyllnm hoc summopere colore varium , in- 

 termedium est inter V. papilionaceam , et V, litteratam; 

 at bene ab utraque distinguitur. 



Accedit ad V, papilionaceam propter figuram, et propter 

 sulcos qui rari sunt profundique, quique costulas sepa- 

 rant depressas , et quodammodo sectas lineis verticaUbus. 

 Similis est V. litteratae propter quamdani linearum co- 

 lons fusci distributionem , quae ad invicera occurrunt, 

 et nuituo secantur. At summopere inaequilaterale est at- 

 que transversum: vertices pusilli versus extrernitatem posti- 

 cam et superiorem siti ilUus figurae ovalis , quae ambitum 

 hujus conchybi repraesentat. Margo igitur posterior bre- 

 vis est atque fere obtruncatus. Lunula, quae mellei est 

 colons, lanceolata, angusta angulo laevissimo cincta. Su- 

 perficies externa lucidissima , et sulcis tecta transversis 

 raris profundis sed obtusis , qui tot costulas dividunt de- 

 pressas et laevigatas quae curruiit transversae super fa- 

 ciem conchylii , latiores et distinctiores in latere anteriori, 

 quam lunulam versus , ubi frequentiores et minores eva- 

 dunt ; harum duae vel tres quae ad marginem infernum 

 accedunt bifidae sunt. Gestae hae mole minuuntur etiam 

 versus apices , qui leves omnino sunt. Has secant quasi 

 in tot quadratulos lineae perexiguae quae ab apicibus 

 descendunt. Margines inferi integerrimi sunt, rotundati, 

 saepe fusco violaceo maculati , ex eo quod lineae co- 

 loratae externae ibi finem faciunt. Cardinis tertius dens 

 anterior valde divergit ab aliis duobus; medius vero val- 

 vae sinixtrae bifidus. 



Color hujus conchylii varius valde. Albus ex fulvo nebulo- 

 sus generatim regnat; et non raro fit bene intensus, et 



