Animadversiones etc. 65 



evincendnm, quemadmoduin Vieussenius per dictam facilem 

 separatiouem biiias origines seu portioiies paris quiiiti rc'vera 

 attigerat. — = Quiiitae conjiigationis nervos interduin juxta 

 ipsam originem in duos tiuncos divisos crassa meninx investit 

 statim atque os petrosum utriuque superscanderunt, eosque 

 in ibveola velut saccule recondit, quern ipsamet in utroque 

 calvariae latere pone receptacula seliae equinae lateribus ap- 

 posita effbrmat ubi insignem in plexuin ganglioformem ab- 

 eunt etc. etc.(l) -= Etsi haec verba lidem facere videantur, 

 Vieussenium deprebendisse quintum nervum cerebralem 

 duobus truncis in origine constitutum, uibilominus fatendum 

 est, istiusmodi duplicitatem ab eo babitam fuisse non ut fa- 

 ctum generale et constans, sod quidem fortuitum, ut ex ad- 

 verbio — =interduni = (}uo ijise usus est, clare patet; liquet 

 praeterea ilium haudquaquam comprebendisse germanam u- 

 triusque portionis dispositionem, cum singulos truncos in ple- 

 xum gangliformem seu ganglium semilunare abire asserue- 

 rit: ab eo tandem nervuui maxillarem inferiorem descri- 

 bente nusquam de minori portione mentio facta est. Ratum 

 itaque est de nuUis Vieussenii notionibus circa minoris por- 

 tionis existentiam, vel potius circa radicum sive filorum pri- 

 migeniorum paris quinti collectionem in duos caudices seu 

 truncos perpetuo distinctos, quorum alter major simpliciter 

 sensorius, soluscpie in ganglium semilunare abiens, alter 

 multo minor, simpliciter motorius , dictoque ganglio prorsus 

 extraneus . Quibus omnibus probatum est, Longetum supi- 

 ne erravisse, cum is praesumpserit Vesallum principom fuis- 

 se reperti minoris portionis tertiae soboli paris quinti adjun- 

 ctae, eamdemque Willisio ac Vieussenio cognitam: justitia et 

 Veritas historica rcposcebant, ipsum declaravisse praedictam 

 minorem portionem a Santorinio, superiori saeculo, dctectam, 

 habitamque primitus a Palletta, ceu nervum peculiarem om- 

 nino a memorata tertia sobole distinctum, et solis musculis, 

 turn speciatim masticationi famulantibus assignatum. 



(1) Op. cit. 1. c. 



T.. 1. 9. 



