De INSIDENTIA MARIS ETC. 397 



Taneos et Sais Obcliscos probent pro his urbibus aedificatos , 

 lion aliunde advectos fiiisse , in bocque ab ObeUscis Alexan- 

 driae , et a lebquis luonunientis urbium, cjuae in Delta ba- 

 bentur , dif'erre , quod baec e longinquo adveneiint. 



Res consideians prout bodie se habent, arbitror cntby- 

 mema Letronniammi in boo syllogisnium , ut ajunt , condi- 

 tionah; rcsolvi -= Si Obelisci Taneos , et Sais ex aliis urbibus 

 dirutis, ut Obelisci Alexandrini, minime sunt devecti , licebit 

 arguere Pbaraones eas urbes extruxisse ; at ex aliis urbibus 

 dirutis derivarint nee lie , incertum est ; ergo ipsi Obelisci nil 

 aliud plane valent, nisi ut tituli superscrijiti diligenter inve- 

 stigentur, si quo modo constet cuinam ui-bi olini exornaii- 

 dae fucrint elati. "=» Cujus rei inquirendae cupido in nullo ac- 

 cendi potest, nisi quern omnino lateat argumentorum acer- 

 vus, unde patet Delta Ramessis, et Sesostris tempore mari 

 subjecisse. 



Atque ut ad reliquas difficultates veniamus , perbellum 

 certe , ac percommodum est scriptoruin sermones a litterali 

 et naturali sensu ad allegoricum et mysticum transferre, 

 cum velis eos in quaestione aliqua utpote tibi assentien- 

 tes traducere , eaque dicentes verbis , quae nunquam foitas- 

 se animo senserunt. Homcrus innumeris in locis suorum poe- 

 matuni loquitur de regionibus quae reipsa sunt, factaque 

 iiarrat, quae reipsa accidcrunt, vel quae reipsa accidisse 

 fingit, nil mysticum aut allegoricum sub intelligens. Quod a- 

 deo verum est, ut Strabo saepe saepius ejus auctoritati et ver- 

 bis innitatur, singulis earn significationem tribuens, qua ju- 

 xta grammaticos et locpiendi usum naturalcm gaudent. Nee 

 illud Strabonis ejusdem obliti certe estis, Academici , quo 

 profitetur nee epitlieta ab Homero sine causa poni -=• o- 

 mnino nullam frustra locis adjicere appeUationein '=• {\) Qua- 

 propter et ipse Strabonem plurimosque veteres et recentio- 

 res sequutus , statui Homcrum plerumque prout ejus sonant 

 verba esse interpretandum , nee tute omnino, ac sine peri- 

 culo posse ejus voces in sensum moralem accipi. 



(1) lib. 1. pag. -16. 



