22 AnTONII Ai.ESSANDRlNI 



lymphniicos, qui a base cordis assurguni , cl innitiintur aor- 

 tac lit J (luciuni ihoracicum versus, cuisuin exiu diiigiuit. 



Figura pluries cilnla primac Tabulae, descripla refert lyin- 

 phalicoiuui cudocaiJii reiia , quae ad dexleram obseivatoris 

 jnjecta , ct nuMrurio distenta; in adversa parte autem , vacni 

 naluraliler anparout; at baec, uielius quam iu tabula, perspici 

 possum iu uiiturali pracparaiiouc , quani, hnuorl nunc milii est, 

 A,P, vcstruuj iuspcctatioui subjicere. Hoc factum, mea sen- 

 tcnlia , docet quod, plilogosis vi, causis aliis probabiliter ad- 

 juvanlibusj queuiadnioduui sanguineuui , ita et lympliaticuni 

 svstema potest iusolite augescere, et iu touuioribus ejus re- 

 libus, diversis uiodis imniutari. Ilisce lymphdtlcl systemati> 

 aegrotandi modis, et degencratiouibus liodicrni quitlem magno- 

 pcre student , ut nupcrrime ctiani paluit In opuscolo doctis- 

 simi juvenis D. Doctoris M. Benvenisti Patavini, cujus titulus 

 est = Brano di notoinia patologica del si'steina lirifaiico j 

 come appcndice alia notoinia patologica del sisteina venoso 

 «= (1); haec tamen gravissima pars anatomiae palhologicae , 

 magnum canipuni ad siudia diligeniiuni observatorum adhuc 

 subjicit, aique cum fuerit ampliaia, magisque perfecta , dia- 

 gnositn et curalioncm niorborum liujus systematis, tam late 

 dilTusi, tantique ponderis , quamplurimum illuslrabit. 



Ut auteni rnagis cniteret descripta abnormitas interni sv- 

 stematis lympliatici cordi proprii , earn ultimo conferre vo- 

 lui cum dispositione ab codem systemate comrauniter servata^ 

 in corde ad norniam conslituto, eldemque animalium generi 

 proprioj quod, singularem enormitalem jam descripta m , rai- 

 hi obtulerat. Quod exameu eo libentius instilui ^ quia banc 

 partem historiae lymphaticorum satis consideratam alque illu- 

 stratam adhuc fnissej non novi; et quia hnic paili anatomiae 

 cndocardii, ea tantum referri possentj quae de interna cordis 

 membrana , ac de serosis in genera , dicta et monstrata fue- 

 runt, in quibus serosis, ut jam pluries dixi, endocardium quO' 

 que debet nuraerari. 



(1) Annali universali di Mcdicina , Tom. GUI. pag. 5. Luglio a 

 Seltembre 1842. 



