IIEiVRICI GIACODIGLLI 



De singularl cordis^ vasorumrjue pa- 

 rietiini ossificallone 



(Scrmo lialiitus in Coiiventii Acailemiac die 27 mensis Aprilis , aiini 1813. ) 



Otudia ad quamdam Scientiam spectantia, alia alHs plus 

 minus rapitle succedeniia, quorum ultima aoiecedentium ac- 

 curaiionera raonstrant, et eorum defeclus ostendunt eisque sup- 

 peditant, cerliores quidem nos faciunt: eamdem Scientiam jam 

 profecisse, et ad majorem piogressum recte pergere. Equidem 

 Philosophis clare patet = Scientias omnes , dicto rnodo , pro- 

 gressus suos facere, et magnum earum perfectionis opus ab- 

 solvere. Opera de cordis morbis , decedente superiori seculo, 

 in lucem edita, banc progressionem gradatim crescenlem ma- 

 nifesiant; quamvis si reputare voluerimus vetustiora studia in 

 cordis Pathogeuiam , apparebit =- progressum , quoad mor- 

 borum descripiiones , jam absolutum fuisse iu Operibus Ve- 

 salii, Massae, Bouillaud, Lancisii , Valsalvae et Alberiiui. Slu-- 

 diorum autem hujusmodi aetas altera, sive analcptica, a per- 

 sona patris Anaiomes Pathologicae , Morgagni nempe , fere 

 non distinguilur; qui suo immorlali Opere vaiias epistolas de 

 cordis et aortae morbis inseruit . Atiamen haec eadem pars 

 artis salutaris nova forma apparuit in Opere iiisigni Celebris 

 Corvisart, qui ingenii sagacitate^ et sublilissimis iiivesligationi- 

 Ixis, extreiuam a nobis sperabilis perfectionis attigisse , tempus 

 aliquod, visus est. At surrexerunt viri praestanlissimi , nempe: 

 in Italia , Testa ; in Anglia , Burns ; in Germania , Rreysig 5 in 



T. IX. 8. 



