462 Jllii BEDErrii 



qulilam arbiirabaniiu" libios illos anlea jam versos fulsse a 

 loanrie Bapiista Raliniindlo magno siipendio ad se Floreii- 

 tlam a Feidinando I. vocatum ut codices arabicos iraduce- 

 rel. Iliiic vero Raimundio litulum Ilalum de quo supra meu- 

 tioncni feciinus uonuuUi tribuunt, alque illo lilulo opportu- 

 ne Borellius usus est adversus eos qui conabantur ipsum a pro- 

 posiio diuiovere ApoUonii libros vertendi, asserentes jam Rai- 

 mundium antea eoruui interpretationem perfecisse: « Quijie- 

 ri potnit , inquit ille, ut octo libros dedisset is qui an se- 

 ptein aut octo libri essent nan aniinadverterat? Interpreta- 

 lio Abraliami Echellensei atque Borellii anno 1 661 in luccni 

 prodivit duobus annis posiquam Divinatio Vivianii evulgata 

 fuerat. Dicani etiam paraphrasim primorura septem ApoUonii 

 librorum ab Abulpbato confectam fuisse pro Bibliolheca Ca- 

 Uphae Abicalighiari anno christiano 994. Denique Geomelra 

 Anglus Bernardus alterum codicem arabicum manu scriplum 

 interpretandum sumpsit ad annum 1 253 perlinentem, quod o- 

 pus postea ab Halleyo confeclum ineunte seculo decimo octa- 

 vo typis edilum fuit. 



I. 



De rectis maxirnis ac minimis quae a puncto 

 dato ad quamdam, curvatn duel possunt . 



ia M OS <=- 



1 . Maximas ac minimas distantias Inter panctum datum et 

 quamdam lineara curvam determinare. 



Sint (Tab. XXXI. Fig. 1.) OB = /i, BA=A- coordinatae a 

 quibus posilio puncll dati A statuitur, quod refertur ad axes 

 orthogonales Oy, Ox: liuea vero data GL ad eosdem axes 

 relata aequationem habeat (1) (^(a:,/) = 0. Sit autem M 

 punclum quodvis illius lineae cujus coordinatae sint OP = .rj 

 MP=j': L vero sit longitude lineae rectae AM quae pun- 

 clum A cum M conjungit. Erit: 



L^ = (/ — A)2-H(« — A)? 



