De DISIANTUS MAXIMIS ElC. 409 



Quuni igilur (^±2) separeturj oblinebilur 

 \lx f 



atque in (3) { num. 3 j subsiitueado habebinius: 

 /cPU P-^V.Tt) iH — k) 



aiit eliam 



^'^ \rJ L — iJ^j]' 



— -,| pertinens idem eiit ac illud secundi mol- 

 tiplicatoiis: primus enim muUiplicator 



L 



quaecumque hypotheses statuaniur, necessario semper po- 

 sitivus existet. Sicuti vero est /?>/ quum linea ad axeni 

 \ erlat suam convexilalem , quum aiuem ad axem con- 

 cavitatem vertat (num. 4 ) est ^ <y. iia ad facilius de- 



=_.J perlineat; ex duabus 



d x'f 



formulis (5), (5)' illam deh'gemus cujus denominator juxta hy- 

 polhesim quae siatuatur , posiiivus erit. Hoc est si lineae con- 

 vexitas axem respiciat, formulam (5) adhibebimus: (5)' vero, 

 si ad ilium vertat suam concaviiatem. In hypolhesi autem pri- 

 ma, uempe si lineae convexitas axem respiciat; formula (4) 

 nobis oslendit disiantlam L minimam esse^ si sit A</?.-ma- 

 ximam vero si A>/?: quae condiiiones ac conclusiones geo- 

 metrico more ita expriini possunt. Distanlia adest minima, si 

 punctum datum supra radium osculantcm jaccat, aut eliam 

 supra eum protractum ultra lineae convexitatem: maxima vero, 



