472 JuLii Bedettu 



non aniplius idoneam haberi posse quae (^(a:-Ho) recte in 

 seriem evolvat. At vero nos et hac serie nunc utimur in 

 aequationibus consliluendis , atque condiiionibus quae propriae 

 sunt valoribus maximis ac minimis funciionum; et necessaiio 

 (leterminati esse debent valores qnanlitatis variabilis qui aequa- 

 tionibus condilionibusque illis salisfaciunt. Quare fit ul^ si quae- 

 dam fnnclio forte maxima vel minima evaderet pro aliquo ex 

 modo dictis valoribus qnanlitatis variabilis; valor iste generali 

 methodo nullo modo deligi posset. Et Vos jam scitis primos in- 

 ter Calculi Injinitesiinalis cultores Bernullium , Hopitalum , 

 atqne inter illos qui minus a temporibus nostris sunt remoti 

 celebrem Agnesiam ac P. Gregorium Fontanam non solum 



valores idoneos quantitalis variabilis ab aequatione j— |=iO 



inquisivisse; sed eliam ab altera i — j = --: quod quideni e- 



tiam Vir CI. Lacroixus in Tractatu suo memoriae prodidit , 

 remqne exemplo coufirmavit. Sed quod spectat ad hoc pro- 

 positum nostrum J nostramque functionem L, quae ex duabus 

 variabilibus x ,y altera absoluta , altera relativa coalescit; sa- 

 tis erit ad omnem dubitationem toUendam si antea ilia prout 

 functio quantitalis x, postea vero prout j)^ consideretur. Sicuti 

 vero quatuor prima difierentialia quantitalis L (num. 1 ) po- 

 suimus , quum or absoluta variabilis esset; ita nunc differentia- 

 lia quoque quantilatis L praebebimus quod ady sumpta , quae 

 quidem ab illis deducuntur si x in y ,y in x,h in k ,k in- 

 h vertantur. Erit igitur 



1) 



