459 



pJiis actaeoides Raf. CActaea raceraosa Linn.) majoris fit i» America Jjoreali. 

 Radix (Radix Actaeae racemosae s. Christophorianae americanae v. Cimici' 

 fugae Serpentariae) odore nauseosa, sapore inamoene amara, adstringens, 

 eubmucosa in officinis servatur, tutissimo, ut perliibent, adversus Crotali 

 morsus remedio, etiam Aconiti nostratis loco propinanda. Cimicifugae foeti- 

 dae Linn., plantae latissime per hemisphaerae borealis plagam temperate fri- 

 gidiusculam diffusjip,- iierlja (Ilerba Cimicifugae) emesim movet et alvum laxat, 

 a patribus iu'.er medicinas in liydrope proficuas numerata. Xartlfiorrhiza apii- 

 foiia Her)U< suffruticosa planta est, in America boreali passim obvia. Hujus 

 radix et liglium, resina amara et principio flavo-colorante foefum, virtutem 

 tonicam exserit,- Paeoniae vulgaris notitiae sunt, et vetustissimis magorum 

 praestigiis famosac. Planta a Paeone medicorum deo dicfa, jam Orphicis hoc 

 iiomine grata, et in Hecates horto fabuloso culta. Paeonia officinalis Linn. 

 {jylvy.voiSti , hodie /uciy.oq, ?.fjyovvia, Pfingstrose), in Europae australis montibus 

 crescens, passim in hortis culta, foliis morosa, flore rustice superba, odore 

 temulenta. Radix recens narcotico-acris, sicca fere iners est. Petala sicca 

 (Ftores Rosae benediclae s. regiae) mucilaginoso-dulciuscula, modice ad- 

 Ktringentia, exoleti apud medicos usus sunt. Semina recenlia emesim cient, 

 sicca oleosa et mitia sunt. Paeoniae plurimae in Europa ausfrali, in Oriente 

 et Asia media crescentes, officinalem speciem decore vincunt. Paeoniae ano- 

 maiae Lhm., in Sibiria crescentis, radix absque notabili acredine amara, Vio- 

 lae odore suavis, in febribus intermitfenfibus salufaris perhibetur. Paeofiiae 

 albiflurae Pall. radix in jusculis comeditur. Maxima infer hortenses Paeoniae 

 Moutan Sims. gloria esf, fruticis arborescenlis, in Chinae borealis monte Ho- 

 nan spontanei, et a multis retro saeculis in Sinarum hortis culti. Hunc, palrum 

 memoria a Banksio in Europam introducfum, maxima efiamnum cara Adonistae 

 aliml, fronde floribusque mire decorum. 



Ordo €£tXXXI. Berlierideae. 



Herbae v.frulices, caule ramisque teretibus, succo aqueo. 

 Folia alterna, petiolata, imparipinnata, supradecomposita, v. |)in- 

 nali-ternative secta, saepissime mucronato- v. spinoso-serrata, 

 primaria exstipulata, saepius abortiva, in spinam simpiicem, tri- 

 fidara V. imparipinnati - ramosam mulata, ex axllla proferentia 

 ramulum brevissimum, basi squamis imbricatis (gemraae terminalis 

 hybernaculo) obtectum, apice Ibliis secundariis onustum; folia 

 secujidaria simplicia, stipulata, confertissime alterua, integerrima 

 v. spinoso-serrata, rarissirae pinnata, stijndis petiolaribus gemi- 

 nis, minimis, caducis. Flores perfecti, regulares (rarissime pe- 

 rigonio destituli), in pedunculis axillaribus solitarii, raceraosi v. 

 paniculati. Calijoc liber, tri-tetra-enneaphyllus, foliolis siraplici 

 V. Iriplici serie dispositis, sacpe coloratis, oranino distinctis, per 

 aestivationem alternatim irabricatis. Corollae petala receptaculo 

 inserta, in calyce pluriseriato ejusdeni foliolis nuraero aequalia et 

 opposita, in uniseriato dupla, basi saepe biglandulosa v. ungue 

 poro instructo aut intcrdum calcarato. Slamina receptaculo in- 

 scrta, petalis nuraero aequalia et opposita, raro plura. Filamenta 

 brevia, complanata, saepe irritabilia, rarissime filiforniia. ^ln- 

 therae extrorsae, biloculares, loculis oppositis, adnatis, mera- 

 brana exlcriore a conneclivo elasticc soluta, sursuni revoluta, v. 

 hinc soluta, reflcxa, rarissime riraa longiludiuali dehisceutibus. 



