MONIMIACEAE. 81 



est R. Cunninghamus fralerq. Boldea, genus monotyp., Laureliae semper- 

 virenlis R. et Pav. patria consors. Similiter extra tropicos vigent He- 

 dycaryae et Alherospermata quae late, ut ferunt, per silvas Australiae 

 or., Tasmaniae et Novae-Zeelandiae, a gradu 33 trans aequatorem ad 

 43, ni fallimur, dispergunlur. Reliq. genera terrae calidiores alunt. 

 Amborae enim Monimiaoque hactenus notae in Comoris et Mascarenis 

 ins. nec non in Madagascaria proveniunt, areamq. septemlrionem ver- 

 sus gradu 10 v. 12, in austrum autem 35 circ. definitam tenere aesti- 

 mantur. Monimiaceas Asiaticas, praeter Kibaram, arborem Javanensem, 

 admodum ignoramus. 



MO\niIA(EAE. Tulasne. 



Tulasne monographia Monimiacear. Paris 1855. 



URTICAR. genera Juss., Gen. pl , (1789) p. 401. — 



URTICACEARUM (c. Monimiearum) et NYCTAGLNEARUM (a. Calycanthearum , b. Athero- 



spermearum) genera , H. G. L. Reichenbach Uebers. d. (jewacbse lom. I. 84. 85. — 

 MONIMIEAK Juss. in ann. Mus. Par. tom. XIV. (1809) p. 133, et in Lexic. sc. nat. tom. 



XXXII. (1824) p. 450. - A. Rich., clem. de bot., ed. V. (1833) part.IL, p. 228. — Barl- 



ling Ord. nat. pl. (1830) p. 91 et 103. — 

 MONIMIEAE et ATHEROSPERMEAE Rob. Rr. Gen. remarks . . . on the bot. of terra Austr. 



p. 91 (in Flinders itin. ad terr. Austr. tom. II. p. 553). — Monimiaceae et Alherosper- 



maceae Lindl. , Introduct. to bot. ed. 2. p. 188 et 189.; veget. Kingd. 1846 ord. 99 et 



100 p. 298 et 300. 

 MONIMIACEAE Endl. gen. pl. 1836— 1840 p. 313 et 1378. — A. Rich. elem. de bot. ed. 



VII. (1846), p. 665. — Schnizl., Iconogr. fasc. IV. tab, 105. 



Arbores v. frutices, utplurimum semper virentes et ex omni parte 

 grate odori s. aromalici; ramis oppositis aut vei tieillatis; f. oppositis 

 teniis v. quaternis, rarissime alternis simplicibus, integerr. v. denla- 

 lis, petiolatis exslipulalis, saepissime glanduloso-punctalis , glabris se- 

 riceis lomentosis (e pilis sohlariis, fasciculalis v. stellatis) aul lepidi- 

 feris; gemmis axillarib., solitariis v. plurib. superpositis, rarissime 

 perulatis. 



Flores apetali, vulgo diclines, monoeci v. dioeci, rariss. androgyni, 

 solitarie axillares, racemosi v. cymoso- paniculali, panic. saepe dicho- 

 tomo-scorpioidea; anthemiis caeterum modo axillarib. tuncque solitariis 

 aut geminis, rnodo terminalin., quandoque etiam e truncis annosis ortis, 

 fasciculatis; bracteis bracteolisque vulgo exiguis et cito caducis, inter- 

 dum amplis et involucri sortem flori snppeditantibus. 



Perig. calyciforme et lale apertum, v. urceolatum alqtie in fauce 

 pl. m. constrictum et quidem velo angustissime pervio clausum, rarius 

 capsuliforme, lanceolatum v. lagenae speciem referens, jani integrum 

 persistens accrescensq., jam contra supernam partem circumscissam ut 

 calyptram cito dimittens, sepalis (dentibus, lobis) utplurimum minimis, 

 nunc definitis, sc. 4 decussatis, nunc numero variis (5 — 8 aut plurib.), 

 semper in alabastro imbric. , spiram conlractam (nempe cyclum 1 v. 

 plures conliguos) s. laxiorem, aut verlicillos bimembres decussatim 

 superpositos sistenlib., vulgo inler se inaequalib. aul vix aequaJib., 

 internis tenuiorib. , et nonnunquam petaloideis, omnib. arescentib. 

 v. accrescenlib , rarius caducis; cavernula perigonii glabra v. sericea, 

 IV. 1 1 



