HEDYCARYA. 



MONIMIACEAE. 113 



v. grosse dentalis, primitus cineraceo - sericeis , demum liinc et hinc 

 glabratis; subl. vero utplurimum palientib. ; anthemiis subglabris; staminib. 

 vix nubentib. , extrorsis; carpidiis glabris. — 



H. angustifolia Rich. Cnmiingli., ms. in lierb. mus. Vmdob., anno 1834, et in 

 ann. of nat. hist. I. 215. — 

 Aibor dioeca circa sinum Jacksonianum in prov. Cumberland. Nov.-Holland. or., nec 

 non in doclivib. et anfractib montium ejusdem regionis qui coerulei dicuntur. (Herb. 

 mus. Par. et Vindob.) — Stirps est Hedycaryae dentatae Forst. legitima congener; haud 

 aegre ab ea distinguitur f. subt. concolorib., vestitu albido-sericeo parciss. et evanido, 

 staminib. comperte extrorsis et glabris, carpidiisque simililer pube subdestitutis aut 

 quidem glaberrimis. — Quod nomen a heato Cunningh. arbori impositum mutaverim, 

 ignoscant, qtiaeso, arlis herbariae magistri , ctenim quoad folior. formam ab lledy- 

 carya dentata Forst. non longe recedit, ejusq. criterium potius in vestitu vt anlhemio- 

 rum natura versari videiur. 

 3.' HEDYCARYA RACEMOSA (Tul. monogr. p. 409 tab. XXXIV). 



Ramis inilio cineraceo - tomentosis v. fulvellis; f. ovatis v. oblongo- 

 lanceolalis, integcrr , recentibus sparsim piliferis, racemis masc. laxe 

 multifloris; 11. crassis et cineraceo-lomentosis; perigonii divisuris latis, 

 limbatis ac fornicalo - introflexis; anlheris puberulis. — (Femina desi- 

 deratur.) — 



H. racemosa Tul. in ann. sc. nat. ser. 4 tom. III. (majo 1855) p. 45. 

 Arbor dioeca crescit in Nova-Hollandia. — (Herb. mus. Par. et Vindob.) — Recedit 

 ab Hedyearyis supra descriptis structura perigonii cujus dentes 4—5 eodem ordinein- 

 struuntur, initioque mirum in modum fornicaio-introtlexi nec imbricaii deprehenduntur. 

 4. HEDYCARYA HIRSUTA Spreng. (syst. veg. II. 546). — sc. H. Bengalensis (f. Roxb.), 

 species maxime duhia est: 



Fol. ovato-oblongis sinuato-crenatis, utrinq hirsutis et b. biglandulosis. 



Specim. quaed. exsiant in herb. mus. Vindobon. quib. schedula adjicitur sic inscripta : 



„W. n. 1830. Hedycarya dentata Sp. pl. — //. hirsula Spreng. — Lam ill. lab. 



827 — Cresc. in Nova-Zeelandia. — Herb. Portenschlag." 



Sistunt plantam certe ex Eupliorbiacear ord. ; synonimon contra Willdenow. et Lamar- 



kianum in notula citata ad H. dentatam Forst. supra descriptam sine dubio spectant. 



2019/j. VII. BOLDEA Juss. 

 (Tul. monogr. p. 410. tab.XXXI.) 



Sic dicla a vernaculo cognomine Boldo, s. Boldu, Boldea ap. generis conditorem 

 legiiur; posteriores. vocali mutaia Boldoa scripserunt. — 



BOLDEA Juss. in ann. du mus. tom. XIV. (1809) p. 134. et in lexic. sc. nat. tom. "XXXII. 



(1824) p. 452. 

 BOLDOA Endl. gen. pl. p. 1378 n. 2019. Suppl. II. p. 35. et IV. p. II. p. 56. — Gay Fl. 



Chil. lom. V. p. 351. 



Fl. diclines dioeci. Masculis: calyx ellipsoideo - globosiis, utrinqtie 

 (inapertus) obtusissimus, subter limbum plerumq. 5-partitum cyathoides, 

 capax et in fauce vix aut nonnihil conslrictus, divisuris ovatis obtusis- 

 simis inaequaiib. et imbricatis, duabus liibusve plane externis, cunctis 

 utrinq. tomentosis. Corolla (vix sincera) calycis fauci inserta, vulgo 

 e petalis 7-inaequaiib., obovalo- s. lin-oblongis, obtusissimis, primitus 

 imbricatis, in tlorso niedio pl. inin. lomenlosis , nec sepala quibusc. pro 

 parte alternanl , exeedenlibus. Stam. numerosissima (circ. 40) tolum 

 calycis interni parietem pilosum stipalo ordine vestientia, introrsa et in- 

 iv. 15 



