13 



fervanda, prjrter hoc unum, argumentn funt, quod 

 fcilicec iiicer moncEciani, dia^ciani Sz polygamiiim 

 ejusmadi (ic nccuralis nsxus, ut conferv^tis illis, 

 hjTC omicci nequeac ; in primis cum divifione plan^ 

 tarum \n hermaphroditas & polygnmas, in elafle 

 fyngenefis quam maxime neceffaria, carere nca 

 poffimus. — Hanc fyflematis Linneani mutationern 

 facem quafi ceteris prcEtuiilTe, ex fequentibus pa- 

 tebit. 



CcJ. Ehrhart, Florain Hannovevanam editu- 

 rus, eo ordinc illam disponere voluic, uc non dicii- 

 niam tp.ncum, kd 8c omnes clalTes, qux a cohsfio- 

 ne vel antherarum vel filamencorum, icemque qua! 

 a proporcione Sc ficu den.uTiC3? (hnc, rejiceret, & Xllf 

 tancum priores clafles, ex foio numero flaminum 

 confe£las, fervarec *). Confilium eo magis inopi- 

 natum & praxeps, quod conflac, in tota re herba- 

 ria numero (taminum nihil efie fallacius. IVIucacio- 

 nis hujus finis efl clafnum numeri circumfcripcio, 

 quo vegecabilia eo facilius ad clafles referancur. 

 Primo autem claffium numerus non adeo ingens, 

 efl, uc difficulter percipiacur; & fecundo facilica- 

 tem pocius admiramur, qua plancs plera:que vel 

 primo adfpeQu ab pauHulum adfveco clalii <]e(i- 

 gnantur, quam numerum claffium a pcrill. Linneo 

 prseter necefiitatem suclum credimus. Tercio ve- 

 ro eodem, quo Thunbergiana mechodus, defecliLi 

 laborac, quod fcilicet quxvis planca dioica feminca 

 ab ejusmodi fyfleniate non commode & ad rigorem 



b 3 metho- 



*) USTCRI 1. C. p. 30. 



