andrlss clafTem retinuerit, cum hujus clalTis ftirpcs 

 ordinem naturalem, qualem ^wihelliitdiy papilioniiccc^ 

 Sz JernifloJailofcSi conftituunt, qui propria claile 

 contineatur. 



Cel. Gmelin vero, cui editio Syfleinatis natn^ 

 r^e Xlll dcbetur, prxter eas cbffes, quas jam ex- 

 cluferat ill. Thunberg, icosanchiam fepardvit, ^ 

 cum polyandrict junxit. Rationes fuadentes non com- 

 inemorat. Ciafiem vero quam msxime efTe genui- 

 ram, & calyce ftaminifero a reliquis diiiincliffimam, 

 fupra monuimus. 



Thunbergiana^ methodo addi£l:Ds, lont^ius ddbuc^» 

 progredi non dubitavit cel. Liljeslad *). Si qucC- 

 iWo fuerit de fyflemcte artificiali, vix ullum, Linne- 

 ano excellentius, excooirf.ri pofle egnofcit; mentione 

 autem fyftematis naturalis fd61a, rem longe aliter 

 fefe habere credit. Et cum methodum naturalem 

 in reliquis hifloriae naturalis partibus obfervaverit 

 LiNNEUs, nec in fic didlis famiiiis plantarum expo- 

 nendis 8z generibus conltituendis ipfam fpreverit» 

 nihil impedire credit, quominus in ipfa claffium dis- 

 pciitione magis naturalis ejus methodus adfurgat., 

 Hinc methodum puram reliquit, & mixtam pro- 

 pofuit **). Pra^eunte igicur ill. Thunberg polyga^ 

 7iii>£, dicecicC^ & 7/^07;«^<;7> claffcs abjecit; gy?ian- 

 driatn vero ob fingularem ftirpium habiium, genui- 

 nam efie clalTem autumat. Uc fyngenefiae claffis 

 tota naturalis exlifleret, ultimuni ejus ordmem, five 



c tnmO' 



*) Ratio phiitns in fcdecivi clajjcs disponemli. Diili 



Acal. Upf, 1796. 

 **) Uthji til en fvcnfk Fkra, Upfala 1792. 



