s iy- 



L i n n a e u s ipfe naturalem methodum magni 

 fackb.t ct methodo artificiali longe meli-Tem 

 pucabac (i). Ac vero, raethodo naturali defi- 

 cieme, huius loco artificialem asfumendam esfe 

 arbitratus est, tum , ne ordinealphabetico fcribe- 

 re Botanici cogercntur, tum etiam , ut partes il- 

 las, quas fystematis fundamcntum poncrcut, ac- 

 curatius examinarent (2). Hanc igitur metho- 

 dum adhibendam esfe cenfet, doncc ipfa metho- 

 dus naturalis perfectainveniatur, Hinc dicic Lin- 

 naeus: ,, Nullum fystema plantarum naturale, 

 „ licet unum vcl alterum propius acccdat, ad- 

 „ huc conftructum est. — Inferim tamen fyste- 

 „ mata arcificiaiia, defectu naturalis, omnino 

 „ necesfaria funt" (3). Et „ non nego, quin 



„ me- 

 meretur Kurt. Sprengel, Anleitmg zur kenntnifi 

 der Gcvachfe , Halle iSo3. t II. p. 101. Ufus fnm 

 hac editione , quam primam edidit S p r e n g e 1 i u s. 

 Alteram dedit anno £017, in qua totum opus ulterius 

 elnboravit et pluriraa omilit , quae in hoc nostro opufcu- 

 lo citantur. 



( 1 ) Conf. L i n n a e i , PhiUfop l 'ia Botanica , §. co6\ 



(2) Conf. Collecrio Epittolarum Linnaei et 

 opuscula pro et contra eum fcripta, curaiue D. H. 

 Stoever, IJamburgi 1792. p. 2. ct p. 5. 



(3) lu fystematc , p. 8. § 12. 



