C 79 ) 



„ nec multum refert, quia natura inter irrum- 

 „ que limites non pofuit"(i). Calyx, licec 

 huic ultimo incommodo etiam obnoxiu*;, tamdti 

 corolia certior nota est (2), atque ea forte ra- 

 tione Magnolii methodus praecelleret , nifi 

 aliis, tam mulcis, tamque magnis vitiis foeda 

 esfoc , quae iam cecigimus. 



§ LfX. 



H ? sce omnibus, tamquam methodi bafisV 

 praedant ftamina et pistilla. Partes enim, qui- 

 bus natura femina , ultimum vegetacionis limi- 

 tem , progignit caeteris magis conftantes atque 

 inmutabiles esfe , iam ratio a priori docec , et 

 illustnum Botanicorurn monita confirmant (3). 

 Obfcrvamus quidem aliquando unam fpeciem ab 

 alia eiusdem generis ftaminibus differre, auc fta- 

 mina in eadcm fpecie culcura mucari (4); hoc 



ve- 



(1) Vid. Prael. in ordines naturnles plantarum , cu- 

 rante Giefeke, p. 180. Ord. VI [. et p. 168. Ord. V. 

 (2 Conf. Linnaeus, Phil. Bot § 182. 



(3) Conf. Linnaeus, Phil. Bot. § : 82. ct K u r t. 

 Sprengel, Kenntnifs der Gewachfe , T. II. p. 105. 



(4) Cor.f. L i n n a e i , Phil. Bot. §182. ec K u r t. 

 S p r e n g e 1 , Kenntnifs der Gewachfe, T. II. p. 116 , 

 125, 129 et 130. 



