ii 



Ast non barbaris istis et prae tigridibus 

 cruentis belluis nefrtrii hujus aevi « soli quin 

 imo generi humano operam dabo atque vi- 

 vam ! Nullus enim dubito , meliorem genera- 

 tionem noslris calamitatibus edoctam secutu^ 

 ram esse in cujus pietate iratum Numen ac- 

 quiescat. Ceterura lucri plurimum me fecisse 

 arbitrabor , si vel paucis morum probitate 

 praestantibus viris (quorum hodie in Botani- 

 cis major, atque in ullo civium genere nume- 

 rus) gratum quid praestare potuero, cum hoc- 

 ce ingenii mei partu comprobem , hoc quo- 

 que in corpusculo meo latitare animum , qui 

 pro innata dignitate sua a communi temporis 

 hujus pcste immunem se praestitit, ac illiba- 

 tum. In primis scilicet probi hominis bonis 

 et illud numeremus oportet, si suisimilem quis 

 inveniat, qui per insitam sibi integritatem , 

 et inconcussam mentis celsitatem sibi amorem 

 conciliare norit* 



Jamque cavillantes Satyri stolidam , uti 

 jactitant, continentiam meam, bona pace mea 

 rideant ; alii vastandi cupiditate flagraiUes e'£ 



