CAPUT TERTIUM. 

 Nomenclatura. 



Disposiiio esi denominationis fundamentum, 



Lin. 



§. 34. Notio nomcnclaturae. 



Illud historiae naturalis caput, cujus munus , 

 luiitatibus systematicis nomina et denominationes im- 

 ponendi i^ e. conjungcndi cum ideis per systematicam 

 productis , dicitur Nomenclatura. Formam et mate- 

 riam illorum nominum et denominationura nomencla- 

 tura explicat. 



rsomenclatura non ideas profert, sed nonnisi rem habet 

 cum verLis, scientiae hinc proprie peripheriam non dilatatj 

 quin tainen illam non augeat, cum nonnisi per illas expres- 

 siones verbales idearum syslemalicae possibilis usus et hinc 

 res est summi momenti. Non sufficit, recta fuisse via geni- 

 tas ideas, sed oportet illas in statu suo conservari, qui no- 

 menclaturae est finis. Quicunque igitor consuetus, cum ver- 

 his suis simul jungere sensum, qui et oLjectis eorumcjne re- 

 lationihus correspondet^ nomenclaturam irregularem et nihil 

 exprimentem eo minus sufferre valebit, si rcferenda ad na- 

 lurae objecla ^ quorurn ordo et nexus sunt eminenles qualita- 

 tes et quorum in systematicum nexum redactio scientiae sum- 

 mu> lahor, ullimus finis. Prae naturae rationali contempla- 

 tloiie iion melius existit remedium ^ quo mens assuefial ordini 

 el consequentiae iii cogitando — sed ogere cessat, nisi ac- 

 cedant fulcra linguac, uUerlori usul, quae cogitala reservel. 

 Nonjenclatura el scientia eundem plerumque perfectionis gra- 

 dum agnoscunt; nome^clatura esl lingua scientiae. 

 est specuium, in r/uo omnis rejlectitar scientia. 



