XIII 



guratam invenies, nec non novara Pini speciem « Castel Arquato » agri 

 Placentini, quam Pinum Cortesii nomine vocat atque Pino palustri Ame- 

 ricse coraparat. Alterura, Brongniart opus Fucoidum Placentini agri atque 

 raontis Bubulcse magnura explicat nuraerura et flguris satis affabre exculptis 

 exornatur (40). 



Nondura ab operibus Brongniart cura editis transierat annum, quura Ge- 

 nuensis ille Canobbio (48), qui de fossilibus in agro Parmensi detectis disserue- 

 rat, strohili figurara expressit atque descripsit, quera nullam redegit in clas- 

 sem, sed Pino picece adjecit. 



Post liunc proxirae sequitur Catullo de « Monte Postale » phytolitibus et 

 de nemore fossili (66) uRoana» septem foederatorura Coraraunium pago detecto, 

 ad Brugnatelli edita epistola, qua earum plautarum generibus et speciebus 

 obiter tactis, exposuit radices plantarum ejusdem fossilis nemoris nigras esse, 

 fere ex toto lignitizzatas, atque succini granulos ostendentes. 



' Mairone (156) de lignite « Val Gandino» disserens, reliquias TypJm et Bu- 

 tumi ibidem se invenisse asserit, saepius vero illas Pini abietis, P. laricis, P, 

 piceas, Aceris pseudoplatani, A. platanoidis, Fagi Castanece^ atque «Nese» li- 

 gnitem eorumdem vegetabilium vestigiis refertam existere admonet. 



Procaccini Ricci (247) epistola ad cl. doctorem 0. Targioni missa de non- 

 nullis reliquiis e gj'psis Senogalliensibus effossis loquitur. Phyllitum colorem 

 ac statum generatira describit, quarum nonnuUse ad species adhuc vigentes 

 pertinere videntur, et inter ducenta, quae enumerat, specimina sexaginta ge- 

 nera adnotari posse ostendit. 



Idem Brongniart iterum de vegetabilibus fossilibus italicis et maxime 

 fucoideis verba faciebat in Prodromo historice vegetahilium fossilium{A\), quem 

 velut alterius operis infra septem annorum spatium edendi specimen, anno 

 1828 evulgavit. Opus illud majus nonnisi ex parte in lucem prodiisse valde 

 dolendum. 



Eidem ferme inscribitur anno Procaccini Ricci opus, cui titulus: iSm' firmi 

 del Miocene superiore di Sinigaglia, (248), quo geologicas et mineralogicas Se- 

 nogalliensis agri discutit condiciones, atque adamussira de signis foliorura, quo- 

 rum e statuminibus illis raaxiraa eruitur copia, disputat, eaque in classes dis- 

 tribuit, cui operi perflciendo ampliori atque subtiliori ratione Massalongo A. 

 manus admovit. 



Virum botanicse aliaruraque scientiarura cultoribus haud ignotura, Viviani 

 nempe, qui « Stradella » phyllitibus ei a Pareto comraodatis explicandis studuit, 

 raeraorife dignura censemus (387). Hic quidera in opella, cui Pareto in ephe- 

 meride Societatis geologicae gallic?e, de stratigraphia disserens, praefatus est, 

 postqnam fossilium vegetabilium conservationera explicasset, ab eis Cryptoga- 

 marum, Coniferarum^ Cycadearum., 3Ionocotyledonumque existentiam excludit, 

 quamvis postrem?e hujus classis speciraen se apud queradara rerum harum col- 

 lectorem vidisse testetur. Nonnullos Aceres et Acerites inter Dicotyledoneas e- 

 numerat, quas sive Acero montipessulano, sive Acero cretico Linn., pare$ facit. 



