RESTIACEAE endl. (Dovea.) 457 



mus erecfus, 1-2-pedaIis, crassifie pennae anserinae tenuioris, 

 teres, striatus, farctus, firmus , dichotomus, divisus in ramos 

 plures ercctos fasfigiatos. Vaginae breves, oblongae, basi am- 

 plexicanles, coriaceae, fuscescentcs, apice patulae, membranaceae, 

 aeuxuinatac et fere aristatae, dorso fusco-purpureae, margine al- 

 bae. Inflorescentia masculina alba, vix pollicaris, oblonga, ob- 

 tusa , racemoso- composita , densa, basi tecta vagina culmeis 

 simili decidua. Racemus compositus, ad ramificationes spathis 

 longis patentibus membranaceis rufis mollibus distincfus, qua- 

 rum inferiores lineari-Ianceolatae, superiores lineares vel lineari- 

 subulatae, omnes autcm acutissimae. Rhachis communis com- 

 prcssa, flexuosa. Rami inferiores lineam longi, superiores bre- 

 vissimi. Flores minuti, pedicello brevi gracili apice incrassafo 

 rufescente inserti spathellaque instructi filiformi, florcm duplo 

 superante, in basi pedicelli, quocum defluit, sita. Sepala 6, li- 

 neari-filiformia, tenuissima, flaccida, forquescentia, rufescenfia, 

 sfaminibus fere duplo longiora, nonnihil inacqualia ; exteriora 

 breviora, cum staminibus alternantia. Stamina 3. Filamenta 

 brevia, incurva. Anthcrae ratione floris magnae (quo fit ut ra- 

 cemus masculus fofus cx antheris intermixtis setulis spathisque 

 pluribus praelongis constare videatur), ovatae, acufae, supra 

 basim filamento insertae, membranaceae, rufo-brunneae, margine 

 pallidae, uniloculares, rima una introrsum dehiscentes. Variat 

 ramis aliquot culmi brevioribus, dense vaginatis, strobiliformi- 

 bus : vaginis structurae communis, in spiris dispositis. Nees 

 ab Esenb. Conf. W. striatae. 



DOVEA. 



Flores dioeci 5 masculi . . . . ; feminei segregati : Calyx 

 6-sepalus, basi saepius 2 - pluribracteatus *), persistcns; 



purpureae, griseo-irroratae, margine membranaceae, vel omnes steriles 

 et tum vero terminalium aliquot probabiliter fertiles, quae jam cum fructu 

 in nostris cecidere, vel inferiores ex axillis prolifero-spiculigerae. Spi- 

 cae laterales alternae, solitariae vel geminae, bractea fusca suffultae, 

 breviores quam spica terminalis, ovatae; squamis ovato-acuminatis. cre- 

 brius irroratis, squarroso-patulis, spiculam monstrosam imbricatam squama 

 breviorem singulis singulam iu axillis gerentibus. Spiculae hae subglo- 

 bosae, compressiusculae, e multis constans squamis ovalibus oblougisve, 

 magis minusve acumiuatis, concavis, membranaceo-albis, confertim pur- 

 pureo-fusco-irroratis lineolatisque, dense imbricatis, quasi per lobos spi- 

 culae segregatis, in axillis nudis vel quandoque processulum linearem 

 truncatum e sinu exserentibus ; quarum squamularum interiores per gra- 

 dus angustiores et totae pallidae, in terminales aliquot (5-7) lindari-fili- 

 formes obtusasque , ftlamenta castrata mentientes, denique trauseunt. 

 Caeterum partes spiculae ejusmodi omnes valde inaequales, neque dis- 

 positioue nec numero structuram aliquam regularem, qua iste status 

 morbosus explicari possit, produnt. Nees ab Esenb. 



°) Potius flos solitarius in apice spicae depauperatae ? 



